Rzeczywistość i Oczywistość

N. Rz. Notka 63

Sprzeczność między życiem, a śmiercią nie jest tym, co sądzą ludzie, którzy uważają, że Wszystko, to wszystkie światy, gmachy, konstrukcje, rzeczy, cała rzeczywistość, oczywistość, całe życie, a śmierć, Nicość, to już w sobie niczego nie kryje, nie posiada, że w jej otchłani nie zachodzą żadne zmiany, że to bezwzględny koniec.

Owszem, to jest bezwzględny koniec, ale tylko z punktu widzenia Wszystkiego:  gdzie zaczyna się gmach Nicości, tam bezwzględnie kończy się Wszystko: świat Bóg, świat Wszechświat, i pozostałe światy Wszystkiego. Ale, z punktu widzenia Nicości, tam, gdzie bezwzględnie kończy się bezwzględne życie - Wszystko, tam zaczyna się bezwzględnie, bezwzględna śmierć - Nicość. Nicość, która jest gmachem nie mniej potężnym niż obiekt, Wszystko.

Sprzeczność między życiem i śmiercią to asymetryczna równorzędność, równowaga, przeciwstawność. Życie i śmierć doskonale wypełnione są budulcem z którego są stworzone. Z tego budulca i śmierć i życie wznoszą się, każde na swój sposób, każde inaczej, każde odpowiednio do swych możliwości i potrzeb, każde odwrotnie, asymetrycznie względem drugiego.

Śmierć, wiemy skądinąd, to nie życie, to martwota. Śmierć jest martwa. Martwa śmierć, to przedmiot. Martwa śmierć, przedmiot stworzona jest z samych martwych przedmiotów.  Martwa śmierć, przedmiot, stworzona z samych martwych przedmiotów stwarza i buduje same martwe przedmioty.   A ponieważ śmierć, to Nicość, zatem Nicość, to same martwe przedmioty.

Przedmiotowa Nicość, stworzona z rzeczy martwych, śmierć, to Rzeczywistość.

Rzeczywistość, którą ludzie postrzegają, jest objawem śmierci, Nicości. Rzeczywistość tworzą nieżywe, martwe przedmioty. Rzeczywistość, to przestrzeń, gmach, którą tworzy śmierć - Nicość.

Rzeczywistość składa się z przedmiotów teoretycznych i praktycznych. Przedmioty teoretyczne Nicości to, np. architektura, ekonomia, metafizyka( fizyka przedmiotu, fizyka zaświatów), chemia nieorganiczna, czyli przedmiotowa, przyroda nieożywiona, geografia, geologia,  kaligrafia, ortografia, liturgia ontologia( bytologia przedmiotów martwych).  Przedmioty rzeczywiste posiadają różny stopień rozwoju. Potrafią produkować kolejne przedmioty, potrafią się poruszać, liczyć, przenosić informacje, itp.  Klasycznym szczytem rozwoju przedmiotów, zatem Nicości, jest świat wirtualny.

Nicość, w oparciu o swe martwe przedmioty, do których zaliczają się np. teoretyczna ekonomia i praktyczna waluta, tworzy swoje kulty, np. „kult czterech kółek”, „kult mamony” kult kapitału, a nawet cywilizacje. Cywilizacja  Nicości, czyli śmierci oparta jest na mamonie, walucie, ekonomii, kapitale. Jej wyraźną cechą jest kult przedmiotu, np. rynek, giełda, waluta, mamona, posąg, obraz, stajenka, gwiazda, zabalsamowane, martwe zwłoki(Lenin).

Życie, odwrotnie. Życie to nie przedmiot. Życie, to podmiot, pomiot, miot, w zależności od stopnia rozwoju na ewolucyjnej drodze. Podmiot, pomiot i miot, są żywe. Całe życie stworzone jest, składa się, z żywych podmiotów, pomiotów i miotów.

Wszystkie żywe podmioty, mioty i pomioty to Oczywistość a nie rzeczywistość. Oczywistość, to życie.

Wszystko ma oczywiście swoje dziedziny, które są odpowiednikami, a jednocześnie przeciwnościami przedmiotów Nicości. Są to: Geneza, Geometria, Matematyka, Fizyka, Chemia organiczna, Przyroda, Biologia, Filologia, Teologia i Filozofia. Przedmioty i dziedziny, tak  zasadniczo się różnią między sobą, jak Nicość  z Wszystkim; jak śmiercią z życiem;  jak martwe z żywym. 

Życie i śmierć występują w Ogóle równocześnie, równolegle i niezależnie. Wszędzie ze sobą rywalizują o miejsce, o ilość, o pozycję, o stan posiadania. Przez to ciągle się uzupełniają.  Sprzeczność między życiem a śmiercią, to relacje oparte na całkowitej asymetrii.

Asymetria objawia się tym, że jeżeli występuje coś w życiu, to analogiczne „coś” występuje po drugiej stronie życia, czyli w śmierci. Tyle, że to „coś” śmierci, analogiczne do „coś” występującego w życiu, jest odwrotnością i bezwzględnym zaprzeczeniem tego „coś”, które występuje w życiu, które jest cząstką Wszystkiego. Widać to doskonale na przykładzie dobra, które jest charakterem Wszystkiego życia i zła które jest charakterystyczne dla Nicości, śmierci.

„Charakter” i „charakterystyczność” doskonale oddają tę asymetrię. Symetrią dla dobrego „charakteru” jest anty charakter, który też jest dobry, choć inny niż ten, dobry charakter. „Charakterystyczność”, nie jest ani charakterem, ani anty charakterem, dlatego nie stanowi symetrii dla charakteru, ani anty charakteru. „Charakterystyczność” jest asymetrią w stosunku do charakteru jak i anty charakteru. Symetrią dla „charakterystyczności jest „anty charakterystyczność”. „Charakterystyczność” należy do śmierci i Nicości, tak samo, jak „anty charakterystyczność”.

Różnica między Wszystkim i Nicością objawia się nie tylko w obiekcie i gmachu, życiu i śmierci, dobru i złu, rzeczywistości i oczywistości, ale także w myślach, o których pisałem w poprzedniej notce. Myślami można wiele zobaczyć. Część myśli to oczy wyobraźni. Myśli to oczywistość, część życia, część Wszystkiego. Myśli ludzie odkryli dawno(kiedy, nie wiem) i dawno potrafią się nimi posługiwać, choć niewiele o nich ciągle wiedzą.

Nie tak dawno, Richard Dawkins odkrył memy. Doczekały się one już wielu definicji. Sam Dawkins, oraz wielu naukowców kojarzy je z genami. Jedną z definicji memów w Wikipedii jest ta, Glena Granta: „ Zaraźliwy wzorzec informacji powielany przez pasożytniczo zainfekowane umysły i modyfikujący ich zachowanie, powodujący, że rozprzestrzeniają oni ten wzorzec. Pojedyncze hasła, melodie, ikony, wynalazki i mody są typowymi memami...”

Moim zdaniem memy są tym w Nicości, czym myśli w Wszystkim. Mem Nicości ma się tak do myśli Wszystkiego, jak ekonomia, która jest przedmiotem Nicości, do matematyki, która jest dziedziną Wszystkiego.

Memy kojarzą się z martwymi informacjami i przekazywaniem ich poprzez martwe, przedmiotowe przekaźniki: w tym wypadku pisane hasła, melodie nagrane i odtwarzane, przedmiotowe wynalazki, ikony, obrazy, materialne i materiałowe mody, itp. , itd.

Myśli i memy są, tym samym, czym dobro i zło, życie i śmierć, Wszystko i Nicość: swym asymetrycznym przeciwieństwem.

Memy należą do Nicości, do gmachu śmierci, do przedmiotowej rzeczywistości. Memy są martwe i martwotę przekazują, uwidaczniają, uświadamiają, popularyzują, o martwocie informują.

Myślę, że z czasem takich przeciwieństw jak myśli i memy będzie się znajdować w nowej rzeczywistości coraz więcej w miarę uświadamiania sobie i poznawania przedmiotu Nicości, jej charakterystyczności, materialności, struktury, głębi.

Tam, gdzie życia przybywa, gdzie życie się wzmacnia i potężnieje, tam śmierci ubywa, tam śmierć zanika, tam śmierć, czyli Nicość zamienia się w Wszystko.  I odwrotnie: Tam, gdzie życia ubywa, gdzie życie zanika, gdzie życie słabnie, tam Nicości przybywa.

Są dwa asymetryczne styki życia i śmierci:  Jeden, to styk gdzie z Nicości – śmierci rodzi się życie – Wszystko.  Drugi to styk gdzie Wszystko – życie zanika i zamienia się w Nicość – śmierć. Tam „śmierć zbiera swe żniwo”.

Śmierć zbiera „swe żniwo”, to kluczowe wyrażenie dla zrozumienia relacji między Nicością a Wszystkim. Ono informuje o tym, że gdy zanika Wszystko, jego cząsteczki przechodzą na stronę Nicości, zamieniają się, na powrót w cząsteczki Nicości którymi wcześniej były, zanim zamieniły się w cząsteczki Wszystkiego. 

Jest tak, ponieważ Wszystko, czyli całe życie, każde życie, stworzone jest z fundamentalnych cząsteczek Nicości, czyli z śmiertelnych cząsteczek, z cząsteczek śmierci. Stąd „swe żniwo”, oznacza powrót do macierzy - Nicości tego, co z macierzy - Nicości przeszło na stronę Wszystkiego, co stało się życiem, co stało się Wszystkim. Dlatego każde życie, nie tylko ludzkie, nie tylko cała Ludzkość, cały Świat, ale Wszystko, wraz z swoimi dziesięcioma światami, jest śmiertelne: śmiertelny jest Wszechświat, ale także, śmiertelny jest Bóg.

Asymetria w tym wypadku, między Nicością a Wszystkim polega na tym, że z każdych dwu cząsteczek fundamentalnych Nicości – śmierci, powstaje jedna elementarna cząsteczka życia - Wszystkiego. I odwrotnie. Z każdej elementarnej cząsteczki życia - Wszystkiego, po ich rozkładzie, powstają dwie cząsteczki fundamentalne śmierci - Nicości.

Nicość oraz Wszystko, tym samym śmierć i życie, stworzone jest z tych samych, choć nie takich samych cząsteczek, które są cząsteczkami fundamentalnymi zarówno Nicości jak i elementarnymi Wszystkiego.  Stąd ciągła rywalizacja, konkurencja, walka o te cząsteczki między dwoma największymi żywiołami: śmiercią i życiem.

 Odzwierciedleniem tej walki, w Ludzkości, jest np. gra w piłkę nożną:  dwa żywioły(drużyny) walczą na wspólnym polu o każdą cząsteczkę(piłkę) i starają się wbić ją w siatkę - bramkę przeciwnika: to symbolizuje zamianę cząsteczki przeciwnika ukrytej w jego bramce – siatce, na swoją cząsteczkę(piłkę) w jego siatce, tym samym pozbawianie go tej cząstki, na swoją korzyść.

Wbicie swojej cząsteczki(piłki) w siatkę przeciwnika, to gol. Proszę zwrócić uwagę, że wbicie gola przeciwnikowi, ma dwie strony: to zysk dla drużyny wbijającej(wbicie swojej cząsteczki), ale jednocześnie strata dla drużyny która sobie gola wbić pozwoliła(wybicie własnej cząsteczki z własnego pola).

Ilość pozbawionych cząsteczek(wbitych goli), jednej drużyny przez drugą, to wynik meczu. Zwycięża drużyna, która więcej swoich cząstek(piłek) wbiła w przeciwnika bramkę - siatkę, tym samym wybiła z jego siatki - bramki cząstki przeciwnika. Wbicie swoich cząstek w przeciwnika (bramkę), i wybicie jego cząstek z siatki, to jego osłabienie i wzmocnienie własne.  Drużyna która dopuściła do wbicia w swoją siatkę większą ilość cząsteczek(piłek), tym samym do utraty własnych, została goła. Stąd każda wbita cząsteczka w bramkę przeciwnika, to goł, czyli gol. 

Drużyna która dopuściła do wbicia większej ilości goli, to porażka, śmierć, Nicość. Drużyna która dopuściła do wbicia mniejszej ilości goli, lub żadnego gola, to zwycięstwo, życie, Wszystko. Jeśli jest remis, to walka śmierci z życiem i życia z śmiercią jest nierozstrzygnięta i nadal trwa, nadal się toczy.  Dlatego piłkarze obu drużyn, „dają z siebie Wszystko”. Oni są przekonani że należą do Wszystkiego, do życia, i chcą być Wszystkim(w oczach kibiców).  I są, dokąd nie poniosą porażki, która symbolizuje śmierć.

Ponieważ wszelkie gry zespołowe w sporcie odzwierciedlają w zasadzie tę samą odwieczną walkę Nicości z Wszystkim, śmierci z życiem, dobra ze złem, dlatego cieszą się tak olbrzymią popularnością w Ludzkości, która grając i kibicując, nie koniecznie ma świadomość znaczenia głębi tej gry – zabawy.