Włączam telewizję i nie rozumiem. Nie wiem, co mówią "gadajace głowy", dlaczego jakis nieznany mi pan stwierdza, że jedna Wielka Brytania uparła się na "nie", bo ma konserwatywny rząd. Ale - peroruje następnie - to oznacza, ze nie ma co się bać, bo gdyby kryzys był groźny, GB tak stanowczo nie stanęłaby okoniem.
Jest taki etap w procesia przyswajania nowych wiadomości, kiedy wyłączam się: to wtedy, gdy już nie jestem w stanie zapamiętać więcej, a one - informacje - nadal płyną i bombardują zamiast wpasowywać się w wolne miejsca jak puzzle; daję za wygraną po nierównej walce i pozwalam im płynąć, puszczam je samopas. A one dalej leją się strumieniem pod ciśnieniem jakby były biczem wodnym, jakby im się pomyliło, jakby myślały, że są biczem - perpetuum mobile o źródle niewyczerpanym. Traktuję je jak szum, ale czas płynie i kiedy nic do tego nie dochodzi, pojawiają się wyrzuty sumienia, że nawet nie zerknę, aby dowiedzieć się, co jest z moim krajem ojczystym .
Tak bywa zwykle, ale kiedy napadnie mnie atak wiary w możliwość zniesienia strumienia njusów i uporządkowania tego chaosu, udaje mi się coś wyodrębnić - wpasować - zapamiętać. Dotąd bywało tak prawie zawsze.
Dziś stało się inaczej. Polska będzie razem z Niemcami w Europie więszej prędkości, razem z dziewięcioma krajami. Tylko gdyby nie ta Brytania.
Bretania. A dlaczego nie Bretonia? Bretonka stara, coś mi to przypomina. Guy de Maupassant napisał opowiadanie "Naszyjnik". Uboga pani myślała, ze zgubiła kolię bogatej koleżanki cenną jak nie wiadomo co - na balu, który miała wspominać do końca swych dni jako wielkie wydarzenie - po dziesięciu latach spłacania długów za nabyty zamiennik dowiedziałą się, od owej koleżanki, ze kolia była sztuczna. Moze nikt się nie obraził za przytoczenie tej znanej nowelki. Europa dwóch prędkości, Polska prezydencja. Gwiazda balu. Szkoda, ze nas nań zabrali, bo posiedzieliśmy w szatni, a będziemy spłacać. Choć w tej szatni jest nawet całkiem fajnie. Ale miejsce tak, czy owak zdecydowanie za drogie w porównaniu do doznań artystycznych.
Coś przegapiłam, jakiś fragment mi umknął zapewne. To było wtedy, kiedy Europa przekształciła się w Wszechpaństwo Brukselskie (nota bene stolica najbardziej skłócona w Europie, gdzie konflikt Walonów z Flamandami przechodzi w fazę noży, ale po co te dygresje...) do którego aspirowaliśmy, aż wreszcie się udało. . Przegapiłam moment, w którym sama, osobiście starałam się dostąpić do kuluarów ukrytach w zabudowaniach europarlamentu.
Nie kręci mi się w oku łza na widok TYCH murów. Tynk jak tynk.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)