Lamenty Dorna na jarmarku

 Na jarmarku w dzień targowy:

Klich: Kunia sprzedam, kunia sprzedam, wierzchowiec prawie, że jak arabski;

Dorn: Kuń jaki jest, kużden widzi...

Klich: Pod wierzch, na orkę i na wyścigi...

Dorn (zagląda w pysk koniu): Starawy jakiś, zarżnięty...

Klich: Żuchwę nową ma!

Dorn: Żuchwa żuchwą, ale ora...

Klich: Orze chyba...

Dorn: Ora et labora, to miałem na myśli...

Klich: Proszę się nie wyrażać...;

Dorn: Rozbyty kałdun, ogon wypadł, podkowy zgubione, źryć co nie miał widać...;

Klich: Z własnemi źrebakami się dzielił u Talibów... Une kuniki te wrócom z poziomem wyższym poziomem sprawności ano od wiosny zeszłego roku uruchomiony-zakupiony na poziomie 75%

Dorn: To nie kuń jest, a klacz?

Klich: Kuń nie kuń, cztery racice ma, a wiem, bo liczyłem... Cycków nie widać... Źrebioki rozpoznanie z powiecza majom!

Dorn: Kupyta!

Klich: Ja pytam!

Dorn: Ażesz nie pociągnie ni roku...

Klich: Ciągnął, to i pociągnie. Cały świat idzie w kierunku! On jest teraz kuniem operacyjnym, a tyś jest pijokiem! A pozatem co ty Dorn w kółko o kozie mówisz, a nie o kuniu? Że koza nie była za parszywa, albo i była...

Dorn: Gadejmy o kuniu, o kozie nie gadałem!

Klich: Cała gadka o kozie, a tu kuń jak malowany!

Dorn: To ja nie chce! Ani kozy ani kunia.

Klich: Seniechciej, kuń pójdzie. Spodatkujesz się, nie dowiesz sie nawet, to pójdzie...

Kuń: Zdechnę ze śmiechu (zdycha ze śmiechu);

Klich: Nie zdychaj!

Dorn: Kuń by się uśmiał!

Kuń: I hahahahaaaaaaaa!