Cuda cuda i Benhakker

Z tą religią, cudami i „moc truchleje” to nie jest taki głupi pomysł. Oczekiwałem nawet, że na fali akcji „łap się brzytwy” środowisko popin-doktorów sięgnie w kampanii po… Leo Bennhakerra czy jak tam się naszego trenera nazwisko wypisuje, przepraszam trenera. Tak, tak…

No bo tak: reprezentacja wygrywa, a przynajmniej nie przegrywa i nawet Portugalczyk z innym Finlandczykiem za hetkę-pętelkę brać nas nie mogą. Patrzę i patrzę przed każdym meczem, ostatnio nawet specjalnie zafilowałem

w ł a ś n i e    n a    t o,

że chłopaki wybiegają z szatni na ważne spotkanie z Hymnem, co zaraz się rozlegnie i… dziesięciu na jedenastu Znak zamaszyście, albo dyskretnie czyni na piersiach.

A jak to Znak Krzyża?

Jak to? Holenderski trener pozwala na takie fanaberie?

W Europie?

Dziesięciu na jedenastu?

Żeby tam moherowe babcie jakieś, ale kurde nie – nasi reprezentanci w świetle jupiterów… z Orłem na piersi.

(Czekam zresztą na oświeconą dyskusję w polskich mediach jaka to wiocha przeżegnać się na boisku).

Że cud, że wygrywają? E tam, do roboty trochę ich ktoś pogonił. A Znak? A pytajcie się Małysza dlaczego przed skokiem ma zwyczaj się przeżegnać. A pytajcie Kubicę dlaczego robi to samo. Odpowiedź jest taka: chłopaki nie biegają z piórkiem w dupie i z tasiemką po macie i fikołków na materacu nie robią.

Oni ryzykują życiem albo kontuzją.

Zresztą pytajcie Aleksandra Kwaśniewskiego, po co kościelny nie tak dawno sobie zafundował z Jolantą.

J.Kaczmarskiego już się nie da zapytać, dlaczego się ochrzcił na kilka minut przed śmiercią. Wątek naprawdę jeszcze do wykorzystania przed wyborami!

I Leo nakłonić koniecznie i Darka Szpakowskiego.