18 obserwujących
275 notek
144k odsłony
  610   0

Rola i miejsce Polski

Andrzej Owsiński

Rola Polski w Europie

Toczone obecnie walki o zniesienie, a może tylko złagodzenie dyskryminacji Polski w UE, nasuwają refleksję na temat roli Polski w układzie europejskim. Mamy w tym przedmiocie przeciwstawne poglądy reprezentowane przez kraje Europy zachodniej, Rosję i Polskę.

W traktacie wersalskim Polska została potraktowana ryczałtem wraz z grupą “małych” krajów sąsiadujących z Rosją /”Russias border countries” wg Carra/

Praktycznie odrzucono wszystkie polskie roszczenia w odniesieniu do Niemiec /Gdańsk, Warmia, Mazury, Śląsk/. Okrojono nawet nie kwestionowaną Wielkopolskę.

Suwerenność państwa polskiego ograniczono przez traktat “mniejszościowy” i uprawnienia “rady ambasadorów”. Formalnie te ograniczenia zostały ostatecznie odrzucone dopiero po objęciu urzędu ministra spraw zagranicznych przez Becka. Francuzi traktowali Polskę jako kraj wasalny, zobowiązany do świadczeń na rzecz Francji i jej bezpieczeństwa w zamian za mgliste obietnice obrony polskich spraw. Głównym zadaniem które Polska powinna była spełnić to odzyskanie jej rosyjskiego sojusznika nawet nie wysilając się na propozycje ułożenia stosunków polsko-rosyjskich. W tej mierze byli krępowani formalnymi zobowiązaniami wobec Rosji jeszcze przed wojną, a nawet z 1917 roku, ważniejsza była jednak ocena zysków wynikających z sojuszu z Rosją dla francuskiej gospodarki, a także obronności mimo nie najlepszych doświadczeń /poza ofensywą na Mazurach w 1914 roku ratującą dramatyczną sytuację w I bitwie nad Marną/.

Niestety, Piłsudski nie wykorzystał tych francuskich życzeń, odrzucając możliwość dalszego kontynuowania wojny z bolszewikami po zwycięskiej bitwie nad Niemnem. Nie musiał tej wojny kontynuować, ale też nie musiał odrzucać nadziei francuskich traktując ten problem jako ofertę przetargową. Wtedy delegacja polska nie zjawiła by się w Paryżu z pustymi rękami i nie musiała by przyjmować zabójczych dla Polski warunków sojuszu.

Anglia z kolei była nieufna w stosunku do Polski i w każdej sprawie spornej z Niemcami stawała po stronie niemieckiej.

Za odmowę współdziałania z Niemcami w czasie I wojny i obronę Europy przed bolszewizmem zostaliśmy potraktowani jako mało znaczące państewko o niepewnym bycie. Rozpaczliwe wysiłki Skrzyńskiego żeby nas uznano za partnera w układzie locarneńskim zakończyły się odesłaniem do “małej ententy”, układu bez siły i nadziei na przetrwanie.

Oczywiście nasze propozycje akcji interwencyjnej w stosunku do łamiących traktat wersalski Niemiec zostały zbagatelizowane i dopiero widmo niemieckiego ataku na Francję zwróciło uwagę na możliwość wystawienia Polski jako pierwszej ofiary niemieckiego planu podboju Europy i w ten sposób uratowania Francji. Rolę “gwaranta” sojuszniczego przeciw Niemcom wzięła na siebie Anglia jako uchodząca za bardziej wiarygodną, ale również zaangażowana w oszukańczą grę Francuzów.

Hitler uważał wprost, że Polska powinna przestać istnieć nie tylko jako państwo, ale też jako naród, niemniej uznał za stosowne wykorzystanie jej jako narzędzia w wojnie z Sowietami, łudząc zdobyczami na wschodzie. Kiedy to się nie powiodło, przystał na rozwiązanie tymczasowe w postaci podziału wschodniej Europy na strefy niemiecką i sowiecką, co było równoznaczne ze wspólną wojną przeciw Polsce.

Rosjanie, od czasów Piotra I który odmówił Augustowi Mocnemu /królowi Polski!/ propozycji rozbioru Polski, traktując ją jako swój protektorat, tak chcieli widzieć stosunki rosyjsko polskie. Sprzeniewierzyła się temu niemiecka agentka na carskim tronie Katarzyna II “protektorka Polski” oferując Niemcom pruskim i austriackim udział w rozbiorze “protektoratu”. Ten podział stał się gwarantem “świętego przymierza” po kongresie wiedeńskim, trwającego cały wiek i dopiero bolszewicy powrócili do idei Polski podporządkowanej Rosji jako republika sowiecka, lub w podobnej formie, jaką ostatecznie zastosował Stalin przy akceptacji zachodnich naszych “sojuszników”.

Świadomość historycznego stosunku do Polski ze strony czołowych państw europejskich odgrywa zasadniczą rolę w ocenie stanu dzisiejszego. Osiągnięcie nowego układu sił w Europie w dużej mierze zawdzięczając polskiemu dążeniu do niepodległości, a także odwadze i zdolności do solidarnego działania, stworzyło szanse rozwojowe dla wielu krajów.

Niestety dla Polski wycofanie się ze spraw europejskich ze strony następcy Reagana – George’a Busha seniora spowodowało że ster został przejęty przez Niemcy, które zyskały praktycznie za darmo NRD, przysposobiły sobie Rosję i stworzyły w środkowej Europie strefę swoich wpływów z wydzielonym na rzecz wpływów rosyjskich obszar dawnych sowieckich republik wyłączając kraje bałtyckie.

Lubię to! Skomentuj5 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura