Będę odwoływał się do poczucia godności szanownych blogerów z Salonu 24, to rzecz równie istotna, jak cel wymiany poglądów będący fundamentem kreowania myśli politycznej.
Wpisuję się tą inicjatywą w dość powszechną, i prawdę mówiąc dziwaczną praktykę apeli, ale co mi tam! Nie namawiam do bojkotu towarów, nie zachęcam do pomijania wzgardliwą obojętnością zamieszczanych tekstów. Broń Boże!
Popularność Salonu zwabia na szanowne łamy czynnych polityków, którzy zauważyli ten wreszcie zyskujący na znaczeniu czynnik opiniotwórczy. Rzecz w tym, że bezwstydnie starają się traktować blogi polityczne jak tablice ogłoszeniową na której można wywieszać idee i manifesty programowe w nadziei na indoktrynację czytelników. Jeżeli politycy traktują blogi jak gazetową płachtę, odpowiedzmy im tym samym. Czytajmy, nie komentując. Nie ułatwiajmy im zadania. Dlaczego ma być to jednokierunkowa komunikacja?
Zysk ma być gromadzony tylko z jednej strony? Blog zamienia się w ankietę, której wyników nie poznamy? Zasadą miało być przedstawienie swojej wizji i poglądów, i nieodzowna dyskusja. A tu mamy do czynienia z sytuacją, kiedy prelegent wygłosiwszy ciekawe, może i kontrowersyjne kwestie, poszedł sobie pozostawiając widownię z możliwością wygłaszania kwestii w kierunku pustej mównicy. Albo rzucania uwag w stronę widowni., sporów i uzgadniania stanowisk pomiędzy sobą; możliwa, ale irytująca sytuacja, będąca protezą właściwej dyskusji. Oznaczająca aroganckie lekceważenie dla „internetowego pospólstwa”
Tak się autorytetu nie zdobywa, ani nie umacnia!
Na razie jedynie Pan Paweł Kowal traktuje swoją publicystykę internetową poważnie i rzetelnie. Pan Jan Rokita , Pan Michał Ujazdowski, teraz i Pan Ludwik Dorn, chcą na nas żerować. Nie dajmy się tym politycznym tasiemcom!
Jeżeli nie będzie respektowana zasada wzajemności, nie oddawajmy naszych poglądów za darmo!
Komentarze
Pokaż komentarze (6)