Sidła

ogarniało mnie zniechęcenie-tak bym określił mój rok 1973. W każdym 
razie to uczucie klęski, raz silniejsze, to słabsze pchało do 
ucieczki. W czerwcu odwiedziła mnie A...- wracaj! - Lecz powrót do
Torunia nie był już możliwy. Raczej gdzieś dalej, daleko dalej..! 
Miałem już dość wyraźny obraz przyszłości tutaj-jednak - co bym tam 
robił??-30-letni rozbitek życiowy - tego nie potrafiłem sobie 
wyobrazić. Mamiło też, że nie byłem sam, i że razem jakoś ...nawet 
tutaj wybrniemy. Jeśli "nie, to wiać!" Dawałem sobie "ostatecznie" ten 
rok na decyzję. Właśnie 30.-ty! Zapominając jakby, że nie byłem 
sam...do tej decyzji. Jak patrzę tyle lat pózniej widzę to 
dokładniej...jak to działa. Usidlanie -wzajemne odbieranie szans, to
istota... tego czegoś. 

-- 
Wysłane z mojego urządzenia przenośnego