Nowy ZBOWiD

Długo zbierałem się do napisania o sobotnim (7 listopada) spotkaniu kombatantów NZS (Niezależnego Zrzeszenia Studentów) na Politechnice Warszawskiej. Jakoś tak troszkę głupio, troszkę łyso mi było przyznać się że jestem kombatantem...

 W Małej Auli w Gmachu Głównym Politechniki zebrali się siwiejący dziadkowie i powspominali sobie. Zasadniczo o to chodziło, ale cholera... jakoś dziwnie się człowiekowi robi. Dziwnie, bo pamiętam jak się kiedyś lekceważyło tych dziadków w starych mundurach, których pokazywała telewizja. A teraz człowiek sam dziadkiem został. 

Telewizja też oczywiście była, i pan prezydent swojego pana ministra przysłał, żeby ten przeczytał list, w którym nie było zupełnie nic ciekawego. I pan rektor powiedział parę słów... Towarzystwo, które zebrało się to byli ludzie, którzy NZS zakładali w 1980 oraz ci, którzy go reaktywowali w 1989 z przewagą, jak się wydaje, tych pierwszych. Trochę żenujący był dla mnie widok prawie pustej sali - kilkadziesiąt osób to niewiele jak na imprezę uświetnioną obecnością rożnych aktywnych i mniej aktywnych polityków, naprzeciwko których, przy stole prezydialnym zasiadło kilku najważniejszych... Byli też bywalcy Salonu, a jakże! Z posłem Czarneckim na czele! I tak siedziałem, patrzyłem sobie na twarze, które prawie 30 lat temu były takie młode, a po głowie tłukła mi się "Piosenka patetyczna" z 1981 r Jana Krzysztofa Kelusa, która była przecież tak prorocza, choć jak jej wtedy słuchaliśmy, to tylko się śmialiśmy. Jej dwie ostatnie zwrotki, to:

(...)
Niezależni, samorządni,
od odnowy, do od nowa
nie widzimy, jak nas także
okrążają własne słowa

zasłuchani w własne słowa
coraz bardziej ideowi,
ustąpimy miejsca młodszym,
żeby stworzyć nowy ZBOWiD

A ponadto twierdzę, że kanary nie istnieją.