Województwo Śląskie jest jak obwarzanek

Czy śląscy politycy Platformy, z posłem Tomczykiewiczem na czele, mieli inny wybór? Oczywiście, że mieli. Mogli, tak jak w poprzedniej kadencji, zawiązać koalicję z Sojuszem Lewicy Demokratycznej. Koalicję bardzo stabilną, ponieważ dysponującą 32 szablami. Stanowiłoby to dwie trzecie mandatów w Sejmiku.

Byłaby to przy okazji koalicja posiadająca bardzo mocny mandat. Wynikający z bezwzględnej większości ważnych głosów oddanych w wyborach. Wiązałoby się to niestety z realnym podzieleniem się władzą. Wszak w układzie 22:10 funkcjonuje się całkiem inaczej niż przy 22:3. Stołki, misiu, stołki…

W trzech na siedem sejmikowych okręgów, Gorzelikowa inicjatywa została zignorowana całkowicie. W jednym – powiedzmy – zauważona. W pozostałych trzech autonomiści (cokolwiek miałoby to znaczyć) uzyskali po mandacie. Prywatnie najbardziej cieszy mnie wynik (czyli jego brak) w okręgu, w którym się wychowałem, czyli pierwszym. To są tereny, które były tętniącym społecznym, kulturalnym i gospodarczym życiem Śląskiem, jak w okolicach dzisiejszych Katowic nawet krów nie pasano. Bo to lesiste tereny podobno były.

Udzielenie poparcia mniejszego niż Krajowej Partii Emerytów i Rencistów, czy Ruchowi Wyborców Janusza Korwin-Mikke, dobrze świadczy o mieszkańcach okolic Beskidu Śląskiego (sic!) i Żywieckiego. W części północnej i wschodniej (Częstochowa, Zagłębie) – bardzo podobnie hapenerom poszło.

Co bardzo mnie cieszy, ponieważ praktycznie wszyscy moi znajomi z tamtych terenów są poważnie zaniepokojeni kierunkiem, w jakim to wszystko poszło. Jeszcze bardziej kierunkiem, w jakim pójść może. Oczywiście cieszy nie dlatego, że się martwią. Tylko dlatego, że doskonale zdają sobie sprawę kto na to pozwolił. Choć wcale nie musiał.