RP 3.0: Prezydent? To lubię!

 

Wczoraj nazwałem polski Sierpień ’80 największym sensem najnowszej historii Polski. I zaapelowałem, by tę rocznicę fajniej obchodzić.

 

Może mądrzej, ciekawiej i radośniej? Tymczasem Prezydent Komorowski – jak łatwo się domyślić – nie czytając mnie, wieczorem 31 sierpnia w ogrodach belwederskich zorganizował koncert nawiązujący do I Przeglądu Piosenki Prawdziwej, który obył się w sierpniu 1981 roku w Gdańsku, a którego inicjatorem był zmarły niedawno Maciej Zembaty. Było fajnie, chwilami wzruszająco, a chwilami bardzo śmiesznie. Na przykład Jacek Fedorowicz w rewelacyjnej formie odegrał współczesną wersję wywiadu z Kolegą Kierownikiem, który wszędzie tropi Winnetou – czytaj winetu – czyli winę Tuska.

 

Ale jeszcze fajniej, że Prezydent zdecydował się na odznaczenie ludzi kultury, którzy – nie wprost – ale dla wolnej Polski zrobili ogromnie wiele. I są dla wielu (młodych kiedyś i młodych dzisiaj) idolami wolności artystycznej. A zatem po prostu - wolności.

 

To, że Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski otrzymał Wojciech Młynarski jest oczywiste. Ale jakże cieszy, że kolejne w gradacji ordery dostali: Kora, Lech Janerka, Tomek Lipiński, Elżbieta Adamiak i Muniek Staszczyk. A pośmiertnie – właśnie Maciej Zembaty. Bo przecież dla budowy tego, co w naszych głowach dobre i co zostało do dzisiaj, tak samo ważne jest „Solidarność nie da się podzielić ani zniszczyć!”, postawa Wałęsy, jak i Janerki „Są wesołe konstytucje / Które mają jeden cel / Chcą oddalać rewolucje / Ale my to mamy gdzieś…”. 

Dzięki tej decyzji Prezydenta może zaczniemy patrzeć na naszą historię, która ma sens, nie tylko przez pryzmat cierpień i klęsk.

Przy okazji trudno nie zauważyć, że Komorowski czyni z prezydentury mądre narzędzie do umacniania Polski. Sięga po ludzi zasłużonych ze wszystkich opcji politycznych.

 

Sympatyzując z obozem rządzącym – potrafi zachować wobec niego dystans, pamiętając, że jest ponad podziałami – patrz choćby jego nowa akcja społeczna, namawiająca wszystkich do pójścia do wyborów parlamentarnych. 

 

Lubię to!

 

 

Witold Bereś