Relatywiści

Kilkanaście dni temu jedna z firm telekomunikacyjnych rozpoczęła kampanię reklamową wykorzystującą wizerunek tzw. "ikony popkultury". Przez fora internetowe, w tym również na Salonie24, przetoczyła się dyskusja krytyków zabiegu reklamowego operatora z rzecznikami poglądu, iż wystarczającym argumentem do używania symboli i postaci w reklamie jest ich, uzasadniona wynikami badań marketingowych, zdolność do przyciągania klientów.

Kim był Che Guevara zdawac by się mogło, w kraju przez pół wieku zniewolonym przez reżim, odwołujący się do tej samej co on zbrodniczej ideologii, nie trzeba pisać. A jednak dla wielu adresatów reklamy Play stał się on li tylko "ikoną popkultury"... Zbrodnicza działalność tej historycznej postaci uległa zatarciu w świadomości zbiorowej. 

Lecz czy to aby wystarczający argument za tym, aby przestać traktować Che jako historyczną postać?

Czy w obliczu powyższego możemy przyjąć kampanię reklamową ze zbrodniarzem w roli głównej jako coś naturalnego?

Wreszcie czy tańsze - jak przekonuje reklamodawca -  usługi telekomunikacyjne klient może mieć skutecznie zakomunikowane dzięki wizerunkowi człowieka przez którego tysiące ludzi straciło życie?

A może jednak samo stawianie takich pytań jest już w dzisiejszych czasach czymś niedorzecznym, jak usiłują nas przekonywać relatywiści z grona obrońców kampanii Playa?