„Państwo zawsze stawało się piekłem na ziemi właśnie dlatego, iż człowiek próbował uczynić je swym niebem.”F. Holderlin
Wydarzenia ostatnich miesięcy powinny zmuszać nas liberałów do refleksji, refleksji głównie o naszej kondycji intelektualnej. Kryzys pokazał, ze w debacie publicznej coraz częściej musimy dokonywać kroku w tył, kroku nie spowodowanego brakiem racji po naszej stronie, ale brakiem przygotowania do intelektualnej polemiki z lewicą.
Przykładem niech będzie spór o genezę obecnego kryzysu. Socjaliści wszelakiej maści obwiniają o jego spowodowanie neoliberalizm i procesy deregulacyjne czynione przez rządy państw zachodnich w ramach tzw. „Washington Consensus”. Zwracają oni uwagę na odejście od kontroli biurokratycznej ( nazywanej „demokratyczną” lub „społeczną”) nad gospodarką, liberalizacją w obrocie handlowym. Marzą o świecie „wielkiego państwa”, państwa aktywnego i opiekuńczego (w ramach troski kradnącemu swoim obywatelom 50% i więcej dochodów), które wyprowadzi jednostki ku „nowemu, lepszemu światu.” Jak na te opinie odpowiadają liberałowie? Przyznam, ze poza jednym przypadkiem ustępują lewicy pola w sposób znaczący. Bardzo często, słuchając tych rozmów, można odnieść wrażenie że „hegemonia liberalizmu” ogłoszona przez F. Fukuyame po 1989 roku zwolniła nas liberałów z obowiązku merytorycznego argumentowania za naszymi tezami. Spotkać się można z tezami o wyższości a priori systemu gospodarki wolnorynkowej wobec konkretnych argumentów lewicy przeciw tym rozwiązaniom. Ciepełko i pewność panowanie naszej idei zabiło w nas potrzebę ciągłej walki o „rząd dusz”, realne, społeczne przekonanie o wyższości naszych racji. Doprowadziło ono nas również do zupełnego porzucenia rozwoju intelektualnego. Podczas gdy lewica wydaje książki, organizuje wykłady my porzucamy zupełnie „wojnę idei”, licząc jak mniemam, na to iż porządek liberalny jest dominujący z założenia.
Są to założenia ze wszech miar błędne. Od dłuższego czasu można dostrzec w środowiskach intelektualnych, a to one w dużej mierze kształtuje i kształtować będzie opinię publiczna, prawie powszechną znajomość czołowego projektu młodej lewicy – Krytyki Politycznej, natomiast rozpoznawalność takich marek, jak Instytut Misesa czy czasopismo Liberte! jest ograniczona do małych grup, już przekonanych młodych naukowców i studentów. Lewica w Polsce, przy naszej całkowitej bierności i jak odnoszę wrażenie całkowitej nieświadomości, wygrywa Gramsci'owską „wojnę o kulturę”. Jeżeli przypomnimy pogląd tego włoskiego marksisty, o tym że ma to być I etap we wprowadzeniu socjalizmu, to aż strach się bać.
Wracając jednak do kryzysu, to bardzo często w dyskursie publicznym, co jest naszą głównie zasługą, zapomina się o jego prawdziwym powodzie – nadmierna ingerencja państwa. Intelektualną odwagę w przypominaniu o destabilizacyjnej roli Freddie Mac i Freddie May na rynku nieruchomości w USA ma jedynie Ron Paul. Człowiek, który od wielu lat głosi swoje poglądy sposób stanowczy i zdecydowany narażając się tym na liczne, irracjonalne ataki min. o jego rzekomym rasizmie ( swoja drogą ciekawy zarzut z perspektywy logicznej) wobec biednych, gdy kilka lat temu w Kongresie opowiadał się przeciw tworzeniu tych dwóch agencji. Jego naśladowców w naszym kraju jest jednak jak na lekarstwo. Nie wiem czy wynika to z pragmatyzmu polskich liberałów ( po co płynąc pod prąd?) czy raczej z konsekwencji intelektualnego zastoju ostatnich lat i chęci(?) bezwarunkowej kapitulacji w wojnie idei z socjalistami. Skłaniałbym się bardziej do tego drugiego powodu. Nie mniej nie tracę nadziei na nasze przebudzenie i podjecie rękawicy w tej walce.
Mimo, że oddaliśmy socjalistom już sporo pola, pamiętajmy że w tej wojnie zwolennicy wolności nie ulegli jeszcze miłośnikom „drogi do zniewolenia”....
Komentarze
Pokaż komentarze (1)