Kolmasiak: Era Palikota

Mam problem z Januszem Palikotem. Momentami mam dość jego tanich PR-owskich sztuczek, które wymyśla wspólnie z sowicie opłacanym dawnym spin-doctorem LID-u. Momentami jednak mówi do rzeczy i zwraca uwagę na ważne sprawy, bywając do bólu skuteczny. Dziś mu się pamięta wymachiwanie penisem i pistoletem, ale ta sprawa tak naprawdę, ukróciła gwałty na lubelskim komisariacie. Niby komisji Przyjazne Państwo zarzuca się, że jest miejscem, gdzie lobbyści czują się bardzo dobrze, choć z drugiej stronie, kto wcześniej próbował ułatwić życie przedsiębiorcom.

Z drugiej strony Palikot rażąco narusza standardy obowiązujące w życiu publicznym. Nie odróżnia krytyki osób publicznych od prawa do naruszania ich godności. Takie prawo mu nie przysługuje. Można powiedzieć, że prezydent źle reprezentuje interesy Polski, podejmuje złe decyzje. Takie tezy są zupełnie w porządku bo mieszczą się w pewnych standardach poprawności politycznej. Ale publiczne dywagowanie na temat stanu zdrowia głowy państwa czy homoseksualizmu lidera opozycji nie uchodzi. Jest to klasycznie SB-cka metoda, którą Palikot puszcza jakiś temat do przestrzeni publicznej, licząc, że wszyscy dziennikarze się na to rzucą.

Można odnieść wrażenie, że ekscesy Palikota to parasol ochronny dla nieudolności Platformy Obywatelskiej. Afera, niedopatrzenie czy brak decyzji PO zawsze może być przykryte nowymi rewelacjami posła z Lublina. Ponadto Palikot stosuje zabieg puszczania oka do wyborców. Słynny manewr z kilkudziesięciotysięcznymi wpłatami od studentów i emerytów nie jest wiarygodny i wszyscy, łącznie z Palikotem zdają sobie z tego sprawę. Co z tego? Poseł jest święcie przekonany, że nic mu za to nie grozi. Wśród polityków sprawa też nie wywołuje specjalnych emocji. W końcu lekkie przekręty w kampanii wyborczej są dość powszechne, o czym zresztą przy okazji każdych wyborów donosi Fundacja Batorego.

Ciężko porównywać Palikota do Leppera czy Świtonia. To nie jest typ wiejskiego watażki. Rzeczywiście jego żarty czasem śmieszą, diagnozy bywają trafne, czasem odnosi się wrażenie, że tu o coś rzeczywiście chodzi. Mimo to przeraża wizja, że niebawem Palikot może stać się jedną z najpoteżniejszych osób w państwie. Mówi się o stanowisku wicepremiera.

Janusz Palikot próbuje kreować się na ikonę liberalizmu. Rzeczywiście jego działania wpisują się w rozszerzanie wolności w przestrzeni publicznej: dotyczy to zarówno gospodarki i światopoglądu. Poszerza przestrzeń dyskursu. Jednak wtedy kiedy wolność jest rzeczywiście zagrożona Palikot nic nie mówi. Nie wystąpił w obronie licealistów, którzy zorganizowali debatę na temat zdjęcia krzyży, nie stanął w obronie blogerki, która była straszona "Faktem" przez jeden nieistniejący już dziś dziennik, nie reagował, gdy MSW Schetyny współpracowało z wietnamską Służbą Bezpieczeństwa. Kiedy było trzeba zasponsorował ludziom "Frondy" redakcję pisma "Ozon" (które zresztą szybko padło, tu biznesmen się przeliczył).

Co do jednego nie ma wątpliwości: Polska polityka AD 2010 jest skażona piętnem Palikota.