Obrazy kosmosu.

Astronomia współczesna dawno przyjęła do wiadomości że wszelkie obserwacje kosmosu są

związane z obserwacją obiektów czasowo wstecz.
 

Im dalszy obiekt, tym większe przesunięcie czasowe. Jest to tak oczywiste, że nie wymaga

dalszych komentarzy.
 

Natomiast jest zdumiewające że pomijany jest milczeniem fakt, że wszystkie obrazy dalekiego

kosmosu to fikcja, fata morgana, czy ułuda, na skutek grawitacyjnego wpływu na

promieniowanie elektromagnetyczne. Czym dalej sięgamy w przestrzeń kosmiczną obserwacyjnie,

tym większą fikcję widzimy co do położenia i ruchu obserwowanych obiektów. Wszelkie

omówienia obrazów dalekiego kosmosu nie mają sensu, bo to samo by było gdybyśmy obraz

fatamorgana uważali za rzeczywistość. Tymczasem opisywane są ruchy obiektów kosmicznych,

ustalane ich prędkości i odległości, a to nie ma sensu.
 

Im dalej, tym Wszechświat jest bardziej dla nas niedostępny. A powyżej pewnej odległości

staje się wręcz niwidoczny, gdyż grawitacyjne odkształcenie promieniowania

elektromagnetycznego jest tak duże że obrazy kosmosu przestają istnieć i być może wtedy

pojawiają się kwazary, na skutek ogniskowania lub tunelowania które zachodzi w

promieniowaniu elektromagnetycznym na tak dużych odległościach.