Tożsamość prawicy, czyli wspólny mianownik ideowy formacji prawi

"Tożsamość prawicy" to dokument określający stosunek UPR do pojęcia prawica. Przyjęty został na Konwencie UPR w 1996 roku. Jego owocem była koalicja wyborcza zawarta rok później w wyborach parlamentarnych.

Integracja ugrupowań deklarujących poglądy prawicowe powinna dokonywać się na podstawie programu, który określi ich ideową tożsamość, stanowiąc zarazem trwale wytyczne dla działalności politycznej. Unia Polityki Realnej za zasadnicze elementy tego programu uznaje: stosunek do wolności, stosunek do własności i stosunek do tradycji.

Stosunek do wolności

1. Celem państwa, a zarazem jego zasadniczym zadaniem, jest ustanowienie gwarancji wolności osób pozostających w jego zasięgu. Państwo osiąga te cele i wykonuje te zadania poprzez:
   • ustanowienie konstytucji, a w ślad za nią i systemu prawnego, ufundowanego na niekwestionowanych cechach ludzkiej natury, jak: życie, wolność i własność, będących zarazem naturalnymi prawami osoby ludzkiej, a także przyjęcie zasady służebności procedur demokratycznych wobec praw naturalnych,
   • ustanowienie niezawisłej władzy sądowniczej, której zadaniem jest ochrona tych praw przed samowolą innych władz i współobywateli,
   • ustanowienie władz: ustawodawczej i wykonawczej, oraz przeprowadzenie między nimi ścisłego rozgraniczenia, obejmującego zarówno osoby, jak i kompetencje oraz określenie procedur egzekwowania odpowiedzialności członków tych władz przed prawem,
   • ustanowienie sił zbrojnych, których zadaniem jest obrona suwerenności narodu oraz niepodległości i całości państwa,
   • ustanowienie sil policyjnych, których zadaniem jest egzekwowanie prawa i decyzji władzy sądowniczej,
   • ustanowienie służb specjalnych, chroniących państwo przed penetracją obcej agentury i likwidujących wewnętrzne knowania o charakterze zdrady stanu.
   Dążąc do maksymalnego uproszczenia procesu decyzyjnego w państwie, autonomii poszczególnych władz, ale również ułatwienia egzekwowania ich odpowiedzialności przed prawem, Unia Polityki Realnej opowiada się za systemem prezydenckim, z Prezydentem wybieranym w wyborach powszechnych i zaleca stosowanie tej zasady również w odniesieniu do wykonawczych władz samorządowych.
2. Unia Polityki Realnej, mając na względzie prostotę, jednoznaczność systemu prawnego i jego wewnętrzną spójność, jako warunków krzewienia i ugruntowania szacunku dla prawa, a także przedkładaną przez Kościół Katolicki zasadę pomocniczości, stwierdza, że:
   • władze, a w szczególności władza ustawodawcza, winny powstrzymywać się przed ingerencją w obszar wolności człowieka wyznaczony przez prawa naturalne, chyba że jest to niezbędne dla ochrony życia, wolności lub własności innych osób; dotyczy to w szczególności praw rodzicielskich, wolności sumienia i wyznania, swobody podejmowania działalności gospodarczej, wolności umów, wolności nauki, wolności słowa i swobody poruszania się.
   Z tego względu Unia Polityki Realnej uznaje za niezbędne:
   • prywatyzację szkolnictwa wszystkich szczebli i zakazanie władzom państwowym narzucania programów oświatowo-wychowawczych,
   • uznanie zasady, iż Kościoły rządzą się własnymi prawami, a także uznania prawa każdego do wykonywania przepisów swojej religii zarówno prywatnie, jak i publicznie, chyba że stanowi to czyn zabroniony pod groźbą kary, albo sprzeciwia się porządkowi publicznemu lub obyczajności publicznej,
   • konstytucyjny zakaz ustanawiania monopoli, obejmujący również system koncesyjny i inne formy reglamentacji działalności gospodarczej,
   • ustanowienie konstytucyjnej zasady, że nikomu nie wolno, wbrew stronom, podważyć umowy ani zmienić jej treści, chyba że stanowi o­na przestępstwo, wynika zeń, albo ma je na celu,
   • zniesienie przymusu ubezpieczeń społecznych, majątkowych i osobowych,
   • zniesienie przymusu przynależności do organizacji samorządu zawodowego,
   • konstytucyjny zakaz wprowadzania cenzury oraz koncesjonowania działalności wydawniczej, radiowej i telewizyjnej,
   • likwidację przywilejów związków zawodowych oraz wszystkich innych przywilejów grupowych, poprzez konsekwentne przestrzeganie zasady równości obywateli wobec prawa, również bez względu na narodowość, czy przynależność organizacyjną,
   • zniesienie przymusu służby wojskowej poprzez ustanowienie armii zawodowej i ochotniczej (kontraktowej), przy wprowadzeniu powszechnego szkolenia wojskowego mężczyzn.

Stosunek do własności

1. Uznając, że - obok systemu prawnego - własność stanowi gwarancję autonomii jednostki, dobrobytu społecznego i stabilności państwa, Unia Polityki Realnej uznaje za niezbędne upowszechnianie własności poprzez:
   • reprywatyzację, obejmującą przywrócenie własności osobom pozbawionym jej w przeszłości w następstwie działań władzy podyktowanych klasowymi przesądami; reprywatyzacja nie obejmuje mienia przekazanego osobom fizycznym w ramach reformy rolnej,
   • prywatyzację sektora publicznego, z wyłączeniem elementów niezbędnych dla wykonywania funkcji państwa związanych z używaniem przemocy (mienie sił zbrojnych, policji i władzy sądowniczej) oraz koniecznych dla prawidłowego sprawowania władzy w państwie o gospodarce wolnorynkowej.
2. Stwierdzając, że pieniądz jest kontraktem państwa z obywatelami, a zarazem sposobem obiektywizowania wartości pracy ludzkiej, Unia Polityki Realnej uważa za konieczne:
   • uregulowanie emisji pieniądza poprzez dostosowanie jej do rozmiarów wzrostu gospodarczego,
   • ustanowienie konstytucyjnego zakazu uchwalania deficytu budżetowego i ściganie prób obejścia tego zakazu, jako usiłowania kradzieży szczególnie zuchwałej, ustanowienie zakazu ustalania przez jakąkolwiek władzę kursu walutowego oraz wszelkich cen, za wyjątkiem opłat sądowych, skarbowych i manipulacyjnych.
3. Stwierdzając, że dochód jest przedmiotem własności, a jednocześnie uznając konieczność istnienia podatków niezbędnych dla pokrycia wydatków związanych z wykonywaniem przez państwo jego funkcji, Unia Polityki Realnej uważa, że:
   • podatki powinny być sprawiedliwe, to znaczy obracane wyłącznie na cele w jednakowy sposób użyteczne dla każdego,
   • nakładanie podatków powinno następować wyłącznie w drodze ustawy,
   • zmiana systemu podatkowego w czasie pokoju powinna następować nie wcześniej niż w cztery lata po uchwaleniu stosownej ustawy,
   • progresja podatkowa jest sprzeczna z zasadą ochrony własności, wobec czego należy niezwłocznie odstąpić od jej stosowania,
   • wielokrotne opodatkowanie dochodu jest sprzeczne z zasadą ochrony własności, wobec czego należy niezwłocznie znieść podatek od spadków i darowizn oraz od nabycia praw majątkowych,
   • cła oznaczają opodatkowanie krajowych konsumentów oraz przysporzenie - ich kosztem - bezpodstawnych korzyści niektórym osobom lub grupom osób, co jest rażąco sprzeczne z zasadą sprawiedliwości i równości obywateli wobec prawa.
4. Uznając doniosłą rolę rozmiaru obciążeń fiskalnych dla rozwoju gospodarczego i dobrobytu obywateli, Unia Polityki Realnej uważa za konieczne:
   • niezwłoczne obniżenie podatków w rozmiarze dostosowanym do tempa prywatyzacji sektora publicznego,
   • uproszczenie sposobu poboru podatków poprzez m.in. eliminację ulg i zwolnień, w szczególności tych, których podstawą jest przynależność państwowa podatnika,
   • zmianę systemu podatkowego, polegającą na maksymalnym ograniczeniu tytułów podatkowych, eliminującą konieczność kontroli dochodów i prowadzącą do minimalizacji kosztów poboru podatków.
5. Stwierdzając fakt przerzucalności każdego podatku na konsumenta, Unia Polityki Realnej uznaje za konieczne przeciwstawianie się propagowaniu fałszywego i szkodliwego poglądu, jakoby zróżnicowanie obciążeń podatkowych w zależności od wysokości dochodów stanowiło realizację zasady sprawiedliwości.
6. Uznając kompetencje władzy sądowniczej w dziedzinie oceny zdarzeń prawnych, Unia Polityki Realnej uważa, że w czasie pokoju pozbawienie lub ograniczenie własności może nastąpić wyłącznie na podstawie lub w wykonaniu orzeczenia sądu, wydanego z powodu popełnienia przez właściciela przestępstwa, albo niewykonania zobowiązania umownego lub wynikającego z ustawy.

Stosunek do tradycji

1. Stwierdzając, iż greckie umiłowanie prawdy, rzymskie prawo i religia chrześcijańska stanowią fundament cywilizacji europejskiej, Unia Polityki Realnej uważa za konieczne przeciwstawienie się wszelkim - płynącym bądź to z lekkomyślności, bądź ze złej woli - przedsięwzięciom zmierzającym do wyrugowania tych wartości z życia publicznego. W szczególności uważamy za konieczne przeciwstawienie się próbom przenoszenia metod demokratycznych na dziedziny nie związane bezpośrednio ze sprawowaniem władzy politycznej.
2. Stwierdzając chrześcijański charakter naszej cywilizacji, uznajemy potrzebę uwzględnienia w systemie prawnym państwa i w życiu publicznym zasad chrześcijańskich, w szczególności poprzez regulacje zmierzające do umocnienia rodziny, obrony życia ludzkiego i do zapobiegania rozprzężeniu moralności publicznej. Uznajemy też za niezbędne przeciwstawianie się próbom zacierania różnicy między dobrem a złem i stąd podkreślamy konieczność utrzymania zagrożenia karą śmierci za morderstwa oraz położenia kresu próbom nacjonalizacji miłości bliźniego.
3. Uznając, że Ojczyzna stanowi dziedzictwo, którego jesteśmy depozytariuszami i z tego tytułu ciąży na nas obowiązek przekazania go przyszłym pokoleniom, podkreślamy potrzebę osobistego pomnażania dorobku naszego narodu, a w szczególności podnoszenia jego prestiżu wśród narodów świata, poprzez przyczynianie się do wzrostu jego siły i tworzenie gospodarczych fundamentów niepodległości państwowej.

Racja stanu