ZAKNUĆ SIĘ NA ŚMIERĆ

 Mam tylko chwilkę, więc się streszczę, bo nie chcę być posądzona o przyspawanie na stałe do kompa.

Jeszcze mi Gaudi zarzuci, żem dwulicowa...?

A ja przecież jestem tylko drogowskazem.

 

Jako typowy neurotyk ...

Po namyśle dodam - świadomy neurotyk...

Po jeszcze głębszym namyśle - neurotyk głęboko uświadomiony - stwierdzam, że lubię ( lubiłam ) zaknuwać się na śmierć.

Umysł neurotyka działa jak skan.

Wszelkie okoliczności interpretuje na swoją niekorzyść.

Jest na 200 percent pewien, że najgorsza z możliwych opcji wyjaśnienia sprawy - jest właśnie tą opcją, która jego dotyczy.

Obudowuje to swoje cudo  czarno-widzącą otoczką, a siebie stawia w centrum jako potwornie skrzywdzoną ofiarę, na którą czyha wszem i wobec cały świat.

A najbardziej czyhają....

 

Cholera, czego ci murzyni tak się tłuką w tym telewizorze?

Nie, żebym miała coś do czarnych, bo dziki też człowiek, ale nie mogę w skupieniu pisać...

 

No więc najbardziej czyhają wszyscy.

Znani i nieznani.

Rodzina, przyjaciele ( o ile ich jeszcze ma), znajomi. 

A zwłaszcza rząd.

Tak, rząd czyha najbardziej.

I się uwziął.

 

Kiedy sobie uświadomiłam cały absurd takiego funkcjonowania, biorę oddech.

Biorę oddech w sytuacji, kiedy czuję się krytykowana, atakowana, albo niezrozumiana.

Nie atakuję z mety, aby się obronić.

Byłam kiedyś świetna w byciu miszczem ciętej riposty.

Używałam tego, kiedy trzeba było i nie.

Teraz upewniam się, czy jest sens wyciągać działa cynizmu, ironii i innych bzdetów.

Upewniam się, pytam, wyjaśniam.

Bo może nic się nie dzieje.

Może nikt mnie nie atakuje.

Może jest ok?

 

Ale gdyby...

Ale na wszelki wypadek...

Jakby co...

 

No!   ;-)