Przewalanka na SALONIE

 Jestem tu nowa, ale nie żyjemy w eremie, więc chcąc się zorientować o co kaman w tym salonie - poklikałam tu i ówdzie.

Ekm...

Znaczy, no... zasugerowałam się - "Salon" brzmi dumnie.

No zasugerowałam się - przecież się nie obwieszę z tego powodu.

Ostatecznie każdemu może się zdarzyć mała obsuwa.

Weszłam do salonu, a znalazłam się w piaskownicy pełnej gówniarstwa, napier........cej się babkami piaskowymi - ostentacyjnie lub zza węgła.

Gdyby to był  tylko piach - pal go tam sześć.

Chodzi o to, że amunicja jest gorszej proweniencji i zapachy niesie wokół, że ho, ho.

Taktyka wygląda mniej więcej tak:

Każdy w piachu ma swój domek.

Wrodzy i wroginie zaczajają się pod domkiem, czekając, aż gościu dom otworzy, a następnie z krzykiem :

- Urrrrrrra - wpadają do środka i co tam kto ma za pazuchą - na niego!

Następnie uciekają do domku swojego, a tam.....a tam z emfazą ogłaszają, jacy oni sprytni i jak go w wała zrobili.

Zbierają się potem w kupę - nomen omen - aby poczuć siłę, bo w kupie siła,  i podniecają się swoją dzielnością, mądrością, sprytem i szlachetnością.

W sumie mają do tego prawo, bo prawo do robienia z siebie gówniarza, któremu się wydaje, że gówniarzem nie jest - jest naszym niezbywalnym prawem, ale na miłość boską - nie nazywajmy tego Salonem.

Teraz już z pełną odpowiedzialnością mogę wrzucać klipy disco-polo.

Poziom mniej więcej adekwatny.

 

Usilnie wierzę, że nie tylko przewalanka. 

Usilnie ufam, że na ławkach wokół piaskownicy siedzą Oni.

I robią swoje.

Bo wyżej ponad piachem chłodny wieje wiatr.

Pieści rozpalone czoła i przynosi ulgę.

A ulga jest tym, czego nam najbardziej trzeba...

Zaraz obok dystansu i miłości.