Ale jeden aspekt filmu jest interesujący. W krótkim streszczeniu, młodzi studenci, wychowawcy i uczeni spotykają się na obozie językowym, gdzie część osób bierze udział w odczytach i po imprezie otrzymuje nagrody. Jedna osoba z Torunia nie powinna się tam znaleźć i właśnie ona ma faktycznie coś do przekazania, pozostałe zanudzają i plotą farmazony, a większość po prostu spędza wakacje.
Akcja nie ma w zasadzie nic wspólnego z lingwistyką, a jednak scenarzysta nie zorientował się, że strzelił gafę. Otóż w biegu akcji, jeden z głównych bohaterów (Zbigniew Zapasiewicz, czyli Jakub) stwierdza, że prelegent z Torunia również plecie brednie wskazując na podobieństwo japońskiego z polskim, bo polskie słowo "jama" oznacza po japońsku górę, co jest przeciwieństwem w swoim znaczeniu. Ta ironiczno-dowcipna uwaga w filmie nie ma jednak podstaw, bo słowo "Fudżijama" nie oznacza dosłownie w języku japońskim "góra"iiiiiiiiiiiiiiiiii, ale "góra wulkaniczna", czyli taka, która ma w swoim wnętrzu krater, co nie wykluczałoby "jamy", gdyby to było istotą sprawy.
Zbiegiem okoliczności brzmienie fonetyczne poruszane w filmie jest tematem współczesnych badań, według AI
Przegląd od AI Austriacki slawista i indoeuropeista z Uniwersytetu Wiedeńskiego, Georg Holzer, w swoich wczesnych pracach (szczególnie z 1989 roku) wysunął hipotezę badawczą na temat tzw. języka „temematycznego” – nieznanego wcześniej języka indoeuropejskiego, którego ślady w postaci licznych zapożyczeń leksykalnych miały przeniknąć do pradawnej warstwy języków bałtosłowiańskich. W końcowej części tej pracy Holzer zasugerował, że owa tajemnicza mowa mogła być w rzeczywistości językiem Kimerów (Kimmeryjczyków) – koczowniczego ludu zamieszkującego w starożytności północne wybrzeża Morza Czarnego i stepy Ukrainy.
Nie każdy podziela powyższe wnioski doktora Holzera, czego wynikiem jest następująca polemika..
To kolejny wpis dotyczący unikalnej natury języków słowiańskich w rodzinie indoeuropejskiej, które brzmią zupełnie inaczej niż pozostałe. Są próby odnalezienia przyczyny, ale rezultat przekracza granice mojej inteligencji, natomiast potrafię uchwycić ducha co te informacje zawierają. Nie polecam zapoznawać się z filmem, bo czytelnika czeka trauma z tym związana..
Zapożyczenia, których tematem jest powyższe opracowanie wcale nie musiały do nas Słowian i ludów Północy przyjść od kultur anatolijskich, które na pewno oddziaływały na sąsiednią Grecję i obszar śródziemnomorski. Takich języków nie udało się odczytać na Krecie z pisma liniowego (linear) A, za wyjątkiem jednego słowa "wino". Wspominałem kiedyś o Kimmerach, ludzie irańskim, który sporo czasu spędził w Anatolii, a następnie przez Bałkany dołączył do kultury Hallstatt, gdzie kultura celtycka mogła się zapoznać z nowym językiem i od niego zapożyczyć. Wkrótce Celtowie spotkali się w połowie drogi z ludami nordyckimi na terytorium obecnych Niemiec. Pra, pra Słowianie nie spotkali się z Kimerami, albo bezpośrednio ludami anatolijskimi, dawne kultury Wstęgowe, albo Pucharów Lejkowatych rolników wywodzących się z Anatolii i Niziny Węgierskiej dawno wymarły, natomiast mieliśmy bezpośredni kontakt (trójgraniaste ostrza) z irańskimi Scytami, którzy w jakiś sposób powiązani byli z Kimmerami, chociaż walczyli z nimi zaciekle i wygonili ze stepu. Przypominam mój wątek w temacie.
https://www.salon24.pl/u/qwardian/1507958,biblijny-lud-gomer-istnial-w-rzeczywistosci
Podsumowanie jest, że każde badanie ma swoje znaczenie i interpretację, ale musi się spinać w ogólnym obrazie. Że język słowiański jest dziwny i trudny, podczas kiedy ludy na zachód od nas zapożyczały drobne elementy, my w tych zapożyczeniach jesteśmy zanurzeni po uszy i dlatego tak się znacząco różnimy. Ma znaczenie, bo języki anatolijskie nie przetrwały i pozostają nieznane. Istotne np. z punktu kapłańskiej grupy koheńskiej, która zna swój genom, który prowadzi do Anatolii u podnóża Gór Taurus, z dala od rodziny języków, którymi się obecnie posługują.
Komentarze
Pokaż komentarze (9)