Obywatelu! Nie interesujesz się, nie głosuj.

Podczas ostatnich wyborów do europarlamentu, jak i wcześniejszych parlamentarnych, większość polityków namawiało, by wyborcy ruszyli tłumnie do urn, czemu z entuzjazmem przyklasnęły media. Przekonywano, że to obowiązek obywatelski z którego należy się wywiązać.

Głosowanie w wyborach nie jest obowiązkiem. Jest prawem, przywilejem. Dlaczego politykom zależy na dużej frekwencji podczas głosowania? Kandydaci z dużych partii, osoby medialne z pewnością na tym dużo zyskują. Przykładowy Kowalski słyszący ze wszystkich stron, że głosowanie to jego obowiązek, być może uda się, by oddać swój głos, chociaż tego nie planował. Na kogo więc zagłosuje? Zapewne na osoby, o których jest głośno, które ciągle emanują swoimi twarzami z ekranu telewizora. I tutaj pole się zawęża, praktycznie do dwóch kandydatów. O nich się słyszy, o nich się mówi i spośród nich wybierze Pan Kowalski.

 Stan idealny to ten, w którym do głosowania udają się tylko osoby które wiedzą na kogo zagłosują i jest to tylko i wyłącznie ich decyzja. Zrodzona oczywiście na podstawie różnych przesłanek, ostatecznie przetworzonych przez zwoje mózgowe. Byłby to głos w pełni racjonalny i przemyślany.

 Ale mainstreamowym politykom w to graj, gdy do urn zawitają setki tysięcy niezdecydowanych obywateli, którzy być może oddadzą głos właśnie na nich.

 A politycy niszowi, z mniejszych ugrupowań, o których nikt, prócz osób nimi zainteresowanych nie słyszał, pozostaną tam gdzie byli do tej pory, przytłoczeni głosami watahy niezdecydowanych obywateli. Oddać swój głos to też sztuka.

 Dlatego apeluję. Jeżeli nie wiesz po co chcesz iść do wyborów, nie masz swojego kandydata, a co ważniejsze, nie identyfikujesz się z jego wizją Polski, w dniu wyborów pozostań w domu. Nie daj się otumanić pojęciem obywatelskiego obowiązku, nie daj się zwieść zagrywkom stosowanym w kampanii, a przede wszystkim nie daj sobie grać na emocjach. A ta kampania będzie się wokół tego przede wszystkim kręciła.