Siostrobrat (wiersz)

  Siostrobrat

Umrę, gdy na Jezioro 
dmuchnie dziki huragan 
Kiedy śnieżne halo 
Okryją winnice i sad. 

Bądźcie ze mną wtedy 
Siostry w bieli i obfitości 
Śniegu i dojrzałej schedy 
Wysoko, na wysokości 
Gołębice szybujące 
Nad nikłym Bratem 
Ptaki – niewiasty kojące
Mój ból rozstania ze Światem,
Który nie kochał mnie nigdy 

Na dalekiej łące 
Zakicały zające

Lubię póki co, jesienną porą 
Lubię Wasze hałasy 
Spadające pióra powoli 
Gałązki oliwne i trasy 
Waszych przelotów.
Listek po listku drzewa 
Odliczające czas 
Pod stopą siostrzane pióra 
I kocham Was 
Przejeżdżające przez me 
Życie 
Upływające