BUNT W PIS
Mam wrażenie, że nawet w takiej partii jak PiS znajdują się parlamentarzyści zdolni trzeźwo oceniać otaczający ich świat. Ostatecznie partia ta miała swojego prezydenta. Przez dwa lata rządziła czterdziestomilionowym krajem. Partia ta zawładnęła wszystkimi kluczowymi agendami rządowymi. Lider tej partii w ostatnich wyborach prezydenckich znalazł poparcie u ośmiu milionów wyborców. Można wymieniać tak dalej. Obecni byli wszędzie nie tylko dlatego, że tego chcieli, ale także dlatego iż znajdowali poparcie w świecie polskiej polityki i sojuszników. Nawet ich wrogowie twierdzili, że jednego nie można im, albo ich elitom czy też wodzom odmówić - skuteczności w działaniu. A przecież w polityce liczy się nie ten, który jest najmądrzejszy, który najbardziej przystojny ale najbardziej skuteczny. Wreszcie, by osiągnąć taką pozycję jaką PiS osiągnął w którymś momencie trzeba zdobyć przede wszystkim poparcie wyborców. PiS je miał. Zaufała mu spora część naszych rodaków. Zastanawiam się co oni myślą dzisiaj? Co myślą ci którzy uwierzyli w przemianę Kaczyńskiego i jego kumpli? Jak wreszcie czują się posłowie i senatorowie tej partii z drugiego i trzeciego szeregu? Jak długo jeszcze są w stanie udawać, iż nic się nie stało i twardo, nadal będą żerować wygłupy i brednie wypowiadane przez prezesa i wytypowanych przez niego do publicznych wystąpień, kolesiów.?
Pierwszy nie wytrzymał Migalski. Wydaje mi się, iż postanowił upomnieć się o ludzi z którymi razem namawiał Polaków do tego, by na prezydenta wybrali Kaczyńskiego. Nie wytrzymał tego jak z Poncyliuszem , Jakubiak czy Kluzik Rostkowską postąpił ostatecznie prezes. Migalski zdecydował się na uczciwość. Cecha rzadka w polityce. Musi jednak pamiętać, iż w kampanii prezydenckiej agitował za prezesem, za – jak to teraz widzimy – za złem. Pomylił się. Ze swoją krytyką wystąpił publicznie we wtorek, ale przecież jeszcze gorsze przyszło w środę. Bełkot prezesa po wyjściu ze spotkania rodzin poległych w Smoleńsku z prokuratorami to już nie polityka w interesie swojej partii czy wyborców, to bełkot chorego człowieka. Chwilę potem rozmowa Mularczyka z Kaliszem w Faktach po Faktach i jeszcze oświadczenia Macierewicza o kierunkach prac jego zespołu – to już bicie piany, którego muszą zacząć się wstydzić właśnie ci z drugiego i trzeciego szeregu parlamentarzystów PiS.
Nie ma już sensu powtarzać pytań o przyszłość tej partii. Bunt musi się zacząć. Przecież ich wódz doprowadził ich do punktu w którym każdy rozsądny człowiek, właśnie myślący – jak to Kaczyński często powtarza – musi zadać sobie pytanie, co ja w tym towarzystwie robię? A od pierwszego tak sformułowanego pytania, do wewnętrznego a następnie otwartego niezadowolenia i buntu już jest niedaleko. Zatem przyszłość dla pozostałych partii na polskiej scenie jawi się całkiem dobrze – po prostu największa partia opozycyjna Prawo i Sprawiedliwość w odwrocie, na równi pochyłej. Ale to żadna niespodzianka. I Jarosław Kaczyński i Antoni Macierewicz zawsze uchodzili za tych, którzy są w stanie rozwalić wszystko co latami tworzyli. W tym byli mistrzami i nimi pozostali. Do tej pory działali jednak przeważnie oddzielnie, każdy na swój rachunek. Teraz spotkali się razem i razem wytyczyli ścieżki którymi wspólnie wyprowadzą swoją formację wraz ze swoimi wyborcami w otchłań pokrytą smoleńską mgłą. Przyjemnej wędrówki!
Dorze, że przynajmniej na lekkoatletycznych mistrzostwach Europy w Barcelonie nasza zawodniczka zdobyła brąz w rzucie dyskiem, a Ziółkowski po 4-ch kolejkach na czwartym miejscu. Ma jeszcze szanse na medal. Nikt z PiSu mu nie doradza, więc ma szanse naprawdę.
A Świeykowski
Komentarze
Pokaż komentarze (5)