Donald, nie wierz plotkom!

- Grzesiu, to chcesz być tym ministrem?

- Tak, tak!

- Ale na pewno… tym ministrem? Może jakimś innym? Skarbu, na przykład, bo Kazio się waha?

- Nie, ja chcę być ministrem spraw wewnętrznych! I administracji!

- A może ministrem infrastruktury...?

- Ej, Donald, o co chodzi?! Coś nie tak?

- Nie, nie… Tylko wiesz… Różne rzeczy ponoć ludzie u ciebie w mieście mówią. Wiesz, mnie to nie przeszkadza, ale… Tyle tam tych różnych biznesów prowadziłeś…

- No chyba mogłem? Obrotny ze mnie facet. Liberał.

- Oczywiście, lecz czy nie uważasz, że masz… hm… bardzo zróżnicowanych znajomych?

- Towarzyski jestem. Przecież wiesz. Mało to imprez razem zaliczyliśmy? Źle się ze mną bawisz, Donald?

- Nie, skądże! Zawsze jest super!

- To czemu się dziwisz? Nie ty jeden lubisz się ze mną spotykać.

- Ale wiesz… Niektórzy twoi koledzy… Ech, no rozumiesz?

- Nic im nie udowodniono.

- Tak, tak. Nie uważasz jednak, że to trochę niedobrze, żebyś był ministrem spraw wewnętrznych? Kontrolował policję i te wszystkie inne służby?

- Nie, czemu? Moim zdaniem to bardzo dobrze. Już się nie mogę doczekać.

- Ale…

- Donald, o czym my w ogóle rozmawiamy? Co ty, plotkom wierzysz? Weź gazety, pisze tam coś o mnie?

- Zupełnie nic.

- Właśnie! A popatrz jak skończył poprzedni minister. Znaczy ten przedostatni. W areszcie! Takie to miał PiS kadry. Ja zaś przecież jestem, jak my wszyscy, nową nadzieją, prawda? Dlatego o mnie się nie martw. I daj mi to ministerstwo.

- Ech, no dobra… To idę powiedzieć Waldkowi, że będziesz szefem MSW.

- Dzięki… Ja sobie tu tymczasem podzwonię… Acha, Donald, tylko pamiętaj, żebyście tam przypadkiem Bogdanowi czegoś nie przydzielili z rozpędu!