Patrzę, słucham, czytam. Z dnia na dzień coraz uważniej, a jednocześnie coraz bardziej bezradnie. Polska, Europa, świat – wielka plansza, na której pionki poruszają się same, a ręce, które rzekomo nimi sterują, są albo niewidzialne, albo zajęte czymś zupełnie innym. Próbowałem to wszystko jakoś poukładać: przyczyna, skutek, wniosek. Jak na nauczyciela akademickiego przystało. Logika, synteza, konkluzja. Tyle że logika co chwila się rwie, synteza rozsypuje, a konkluzja ucieka w popłochu.
Pisałem więc. Skreślałem. Pisałem od nowa. Kartki lądowały w koszu z coraz większą prędkością i coraz mniejszą nadzieją. Bo jak opisać świat, w którym absurd przestał być wyjątkiem, a stał się normą? W którym ludzie przestali już reagować na dziejące się zło, a przemoc stała się metodą na wszystko. Jak znaleźć język wystarczająco elegancki, by nie popaść w publicystyczną histerię, i wystarczająco uczciwy, by nie lukrować rzeczywistości?
I wtedy przyszła mi do głowy myśl bluźniercza, choć zaskakująco oczyszczająca: może nie da się tego powiedzieć ładnie. Może świat, który sam mówi grubymi słowami, nie zasługuje już na eufemizmy. Może czasem najkrótszą i najuczciwszą syntezą jest piosenka – nawet taka, która ociera się o wulgarność, a może właśnie dlatego trafia w punkt.
I tak, uciekłem się do Elektrycznych Gitar. Do piosenki, która zamiast analizy oferuje prosty, brutalnie szczery komentarz. Czy to niestosowne? Być może. Ale czy bardziej wulgarne niż krwawe wojny tłumaczone „koniecznością”, kłamstwo nazywane „narracją” i cynizm przebrany za realizm, przemilczane ludobójstwo? Przaśność tej piosenki jest jak krzyk kogoś, komu zabrakło już argumentów, ale nie zabrakło wrażliwości.
Jeśli więc ktoś zapyta, dlaczego emerytowany nauczyciel akademicki zamiast eseju cytuje rockowy numer – odpowiem bez wstydu: z bezsilności. A bezsilność, gdy długo ją w sobie dusić, w końcu musi znaleźć ujście. Czasem w formie zdania. Czasem w koszu na śmieci. A czasem w desperackiej piosence, która mówi za nas to, czego my już nie potrafimy powiedzieć bez emocji.
Tak. Tak. Czarne anioły zawładnęły światem, który dzień po dniu zmierza ku monumentalnej katastrofie - zaś my szeregowi obywatele nie mamy żadnego wpływu na powstrzymanie tego łajdactwa.
A teraz posłuchajcie Państwo:
https://www.youtube.com/watch?v=ZOkhslPrNPs
Krzysztof Pasierbiewicz (em. nauczyciel akademicki oraz niezależny bloger oddany prawdzie i sprawom ważnym dla naszego państwa)
Post Scriptum
A tu można posłuchać, że relatywnie rzecz biorąc dawniej, a konkretnie w średniowieczu - ludzie byli mądrzejsi niż obecnie, - vide:
https://www.youtube.com/watch?v=qQgBjqsiCtI
Inne tematy w dziale Polityka
