Odrobina luksusu na co dzień

Wczoraj znalazłem na FaceBooku zdjęcie (patrz fotka pod tekstem) z dopiskiem:

„Romantyczny balkonik przenosi nas myślami do Werony. Pasaż 13 w Rynku. Dwie kamieniczki pogodziły przeszłość z nowoczesnością. Zabytkową substancję : cegłę, kamień, połączono z taflami szkła, betonem, metalem. Pasaż opanowały butiki, salony, delikatesy. Pachnie luksusem, jest pięknie i bardzo, bardzo drogo...".

Mój komentarz:

Krakowski „Pasaż 13” to dzieło rodzinnego biznesu braci Likusów, którzy vis a vis okrytego mchem sławy „Wierzynka” stworzyli pasaż, jakiego niejeden szejk by się nie powstydził. Bo markowym znakiem tych niezwyczajnych delikatesów jest "top quality".

Mama mi zawsze mówiła: „Zapamiętaj synku. Na urok życia składają się drobne przyjemnostki. Dlatego, jeśli masz ochotę na coś smacznego, to choćby cię nie było na to stać, kup sobie parę plasterków, choćby kosztem niezjedzonego śniadania nazajutrz ".

Idąc za radą Mamy często odwiedzam tamtejsze Delikatesy. Możecie mi wierzyć lub nie, ale nigdzie indziej w Polsce nie dostaniecie tak wykwintnego bekonu do jajecznicy, jak peklowane podług włoskich receptur bekony „Alto” bądź Prosciutto Montano. Cieniuchno pokrojone i przysmażone na złoto nadają jajecznicy smak, którego niczym się nie da podrobić. To samo się tyczy innych dostępnych tylko tam rarytasów.

Mama mi także radziła, że jak mi się jakiś ciuch nieodparcie spodoba to mam go sobie kupić, choćbym potem musiał przez jakiś czas sobie innych rzeczy odmawiać. I jeszcze dodawała: "Nie chytrz się na tanie szmoncesy, bo pomyślą żeś prostak ". Słowem nauczyła mnie, że do osiągnięcia egzystencjonalnego komfortu niezbędna jest bodaj odrobina ekstrawagancji na co dzień.

I zdradzę Wam w tajemnicy, że na otwarciu Pasażu 13 wpadł mi w oko narciarski kombinezon z krótkiej serii Jean-Claude Killy’iego. Tylko jedna sztuka. Kosztował krocie. Ale jak się w nim pokazywałem na narciarskich stokach, czy w Tatrach, czy w Alpach – pytano mnie skąd mam ten kombinezon.

I tylko nie mówcie, że to snobizm. Idąc bowiem za radami Mamy starałem się w miarę możliwości czerpać z życia nade wszystko - piękno i radość.

Bo jak pisał Paulo Coelho: „Ludzie zawsze myślą na odwrót. Śpieszy im się do dorosłości, a potem wzdychają za utraconym czasem. Tracą zdrowie, by zdobyć pieniądze, potem tracą pieniądze by odzyskać zdrowie. Z troską myślą o przyszłości, zapominając o chwili obecnej, i w ten sposób nie przeżywają ani teraźniejszości ani przyszłości. Żyją, jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają, jakby nigdy nie żyli…”.

Krzysztof Pasierbiewicz (Echo24)