Uljanow, przezwisko Mongoł, był dobrym uczniem. Jako młodzieniec, swój światopogląd na masy kształtował podczas częstych wizyt na wsi, z których dowiedział się wiele strasznego o chłopach i ich zacofaniu oraz okrucieństwie oraz lenistwie. Rosja święta jawiła mu się jako Sodoma i Gomora: rozpusta dziewek, praktyki ciemnych babek akuszerek i trucicielek, głupie, ponure sekciarstwo, "knut" gubernatora i policji itp. Jako młody, Uljanow, aby wygrywać w kości potrafił umiejętnie je fałszować, w dorosłym życiu nie cofał się przed fałszowaniem pieniędzy, kartek do głosowania itp. Wpływ na jego poglądy miała także śmierć brata Aleksandra skazanego za zamach na cara. Zemsty dokonał później mordując rodzinę Romanowych i bezczeszcząc zwłoki Aleksandra III.
Z wykształcenia był prawnikiem, ale jego nieudolne rozprawy adwokackie zawsze kończyły się fiaskiem, gdyż Lenin nie uznawał prawa, a fakty próbował interpretować dowolnie mieszając w to walkę klas (inne wyroki chciał dla Pana a inne dla chłopa - taka jego sprawiedliwość).
W swym dążeniu do celu - czyli rewolucji światowej zrezygnował z osobistego szczęścia, porzucając swą miłość, a później po latach podpisując na nią wyrok (prawdopodobnie przez przypadek - roztargnienie).
Lenin wyrastając w takich warunkach izolacji i odosobnienia stał się człowiekiem maszyną, ascetą, maniakiem, nieugiętym sekciarzem i jednocześnie trzeźwym przedsiębiorczym wodzem. Usuwał ze swojej drogi wszystkich współpracowników, którzy tylko zwątpili w sukces rewolucji.
Wywołał rewolucje wśród robotników i żołnierzy do końca obawiając się chłopów, o których przychylność musiał się starać, gdyż w 130 mln Rosji 100 mln stanowili chłopi.
Ciekawy jest incydent z Kasprowiczem, w Poroninie, gdzie poeta wraz z Żeromskim uratowali Lenina od śmierci w więzieniu austriackim, a ten odwdzięczył się potem nasyłając na Polaków Kamieniewa, Budennego, Worosziłowa, Tuchaczewskiego, Dzierżyńskiego, Marchlewskiego, Próchniaka, Kohna i innych.
Lenin był opętańcem, Maratem i Robespierrem wschodu, był także wieloatomowym amalgamatem duszy rosyjskiej.
Posiadał wyjątkowy talent demagogiczny, oparty na absolutnej amoralności i na zgłębieniu charakteru narodu rosyjskiego. Prezentował sobą całą gamę przebiegłości, niczym nie skrępowanej przewrotności, graniczącą z wielkością - rozumu a z nikczemnością - duszy, wiedzy i brutalności.
Lenin był wodzem i demagogiem samodzielnym, przyjmującym na siebie całą odpowiedzialność, człowiekiem, który silą swego ducha, czarem swojej nieustępliwości i przekonania górował nad wszystkimi innymi działaczami. Rosja sowiecka, do dnia jego śmierci była Rosją Lenina.
Ważny aspekt w rewolucji stanowili Żydzi (448 komisarzy), którzy nienawidzili caratu. I właśnie nimi otoczył się Lenin. Rosjanie nie nadawali się do jego misji. Żydzi dopomogli Leninowi w zorganizowaniu rosyjskiego proletariatu i w doprowadzeniu go do zagarnięcia władzy, dopomogli Leninowi swymi pieniędzmi.
Część niezadowolonych Żydów wysłała do Lenina swych delegatów, protestując przeciw udziałowi swych braci w rządzie komunistycznym, co w efekcie doprowadziło do zorganizowania i wykonania przez Żydów zamachów na Lenina, Trockiego, Urickiego, Wołodarskiego i Joffego. Wiemy też o wyklęciu rzuconemu przez rabinów na Trockiego i innych oraz o traumatycznych przeżyciach Dory Frumkin, Żydówki zamieszanej w organizację zamachu na Trockiego, którego ofiarą padł Lenin.
Jako pierwszy zinstytucjonalizował z powodzeniem idee Marksa, a napędzał go jeden pochłaniający w całości cel – światowa rewolucja proletariacka, która miała doprowadzić do pogrzebania kapitalistów.
W grudniu 1920 r. utworzył Wydział Zagraniczny (INO) swego zbrojnego ramienia Czeki. Wydział ten służył ustanowieniu i utrzymaniu statusu partii – państwa na całym świecie jako globalnego kontrwywiadu, po drugie zaś miał zawsze i wszędzie bronić ideologicznej czystości rewolucji robotniczej. Dopełnieniem tego Wydziału były misje dyplomatyczne, które w praktyce stały się narzędziem niosącym leninowskie ideały. Dodatkowo pod przykrywką nieszkodliwych organizacji jak społeczności „przyjaźni”, organizacje kulturalne, związki zawodowe, ruchy dla pokoju, itp. Lenin za pomocą INO tworzył model systematycznego szpiegostwa, który obejmował przemysł, instytucje polityczne, sprawy wojskowe i wydarzenia kulturowe w każdym państwie, które gościło akredytowane radzieckie placówki dyplomatyczne.
Lenin ustanowił tez 3 zasady marksizmu – leninizmu:
- I mówiła, że światową dyktaturę proletariatu można ustanowić tylko w wyniku stosującej przemoc rewolucji, która zaowocuje obaleniem opartych na kapitalizmie władz.
- II pryncypium dotyczyło KPZR, która z racji swego doświadczenia rewolucyjnego wie wszystko najlepiej. Z tego też względu wszystkie partie komunistyczne poza Rosją miały funkcjonować jako jej oddziały.
- III zasada oznaczała istnienie kontrwywiadu w rządach partii, jako nieodzowny element proletariackiego raju.
Żródło: Lenin, Ferdynand Ossendowski
Komentarze
Pokaż komentarze (4)