ŻABA SAUTE. Z DEDYKACJĄ ROLEXOWI.

                                                  Żaba jaka jest, można dostrzec na załączonym fotogramie.  Ja jednak nie o tym.         Żaba, płaz, siedzi sobie na osi rozstajów,gdzieś między naszymi a przyszłymi czasy i spoglądając na pośpieszne dwunogi, dywaguje tak : -  te ssaki,ach (!) .

                                               Ssaki najnaczelniejsze mogę podzielić na  wątpiące i wątpliwe. Podział równie dobry,co każdy inny.   Ssak wątpliwy uważa się za koronę stworzenia,więc prostolinijne ssactwo mu uwłacza. Jest wg. siebie samego, obrazem i podobieństwem Stwórcy, chociaż akurat w lustrze tego nie widać. Umówmy się, rzecze żaba, że  zwierciadła są  darem ode Złego.

                                         Ssak wątpiący ma to do siebie, że wysoko ceni pogląd, jakoby on ssak najnaczelniejszy, jest w jednej osobie - pierwszym i równocześnie ostatnim ogniwem łańcucha pokarmowego,co szczególnie podkreśla, gdy zbliża się  w tym roku wtorek,  pierwszego listopada.

                                      Oba, przeciwstawne projekcje bytu ssaka, powiada żaba, są niczym innym, jak tylko wodą na młyn rodzimej reakcji i  klubu  pana Palikota. -

 

                                                 Noteczkę powyższą dedykuję  imć-Rolexowi, bo on jako  najpewniej  pierwszy, użył w  tut. ekumenie - żabiej osoby, jako alegorii losu pojedyńczego indywiduum;  dobrze, dobrze, rok temu. Tekst zapamiętałem , jako gorzkawy w wydżwięku, który wszakże bawiąc uczył.