MY i NASZE UBRANIA

                                                                Pomyślałem,być może naiwnie, bo i wiek wskazuje na początek wtórnego infantylizmu,  że może warto zadać pytanie, zwłaszcza w końcu roku pełnego różności , o to, kto właściwie przychodzi do tego miejsca,do Salonu 24.   Kto to jest ? Ten,ta, których kreacje netowe, w zależności od osobistego  wrażenia, odbieramy żle, dobrze, obojętnie, frustrująco.  Kim są, kim jesteśmy, jakie głębsze powody decydują o  tym, co i jak eksponujemy tutaj,czego i w jaki sposób dowodzimy, i najważniejsze - po co.

                                                                Kto tu przychodzi, regularnie, z poczuciem powinności, ba - nawet misji ?

                                                             Z czegoś się składamy; ten bagaż doświadczeń, biografia, poplątane z innymi losami nasze ścieżki, sukcesy, porażki , niepowodzenia  skwitowane wzruszeniem ramion i  dookreśleniem, że w zasadzie jestem  prawie zadowolony (a). Utajony spis miejsc słusznie zapomnianych : wstydliwych, rozpaczliwych, czasem okrutnych i nie do uniesienia, domen mizerii ducha,ale i tych, wciąż pełnych pozytywnego myślenia.  Najbardziej - o sobie.

                                                        Więc kto tutaj jest ?  My sami, czy nasze ubrania?  Uniformy, które ktoś nam skroił , uszył i wtłoczył  do nich,a  my - tak pięknie akurat się składa - wpasowaliśmy do nich.  Aż zrośliśmy się  i stali  -  być może - jednością, na  ile prawdziwą, na ile tylko wytrwale prawdopodobną. Na tyle,że  atrakcyjną.  Dla nas ?

                                                    Może dobrze byłoby się dowiedzieć,  co też o tym myślą  inne manekiny, OH SORRY,  inni,tacy jak my.