DWA TEATRY ?

                                                        "   Teatr uczy nas żyć , życie nas uczy udawać " , śpiewa Zbigniew Wodecki.  Tak jest właśnie;obdzielamy się rolami, epizodami, gagami - na śmierć i życie. Teatr przeniósł się do  naszych wnętrzy , upozorował nam kreacje na miarę naszych talentów i instynktów, przeto odgrywamy  wszystko to co się nam przydarzy, na wiele różnych sposobów, chociaż na  jedno kopyto, bośmy oto w   TYM  teatrze, wszyscy bez wyjątku, amatorzy są.

                                                     Teatr prawdziwy  rodzi się zawsze z talentu, z geniuszu, z pracy i metody. Nigdy nie istnieje, jako zjawisko niepełnie , czy ułomne.  Wtedy  stanowi erzatz, namiastkę. Nie ma teatru bez   aktora , który w jakimś momencie wyraża ciebie, twoje emocje, twój śmiech i płacz ,ale nie ma też teatru bez ciebie, twojej aktywnej obecności. Nie tylko jesteś  konsumentem  , biernym odbiorcą; gdy tak się dzieje, teatr jest martwy.  Widzisz więc, co się dzieje, gdy emocjonalnie współpracujesz, koegzystujesz  z aktorem i treścią, którą  ci przekazuje ; ten teatr żyje.  Dzięki interakcji prostej, naturalnej, często jakże żywiołowej.      Taki teatr kocham.

                                           Mamy też teatr  gabinetowy, salonowy, systemowy ; teatrzyk władzy. Z kukiełkami, animatorami za kurtyną i  niemal  bez wyjątku - z Poliszynelem, który wszystko... wie. Najciekawsze sceny - w Sejmie. Tam nawet recenzenci operują  teatralnymi pojęciami, a aktorzy - lepiej lub gorzej - imitują przeróżne dżwięki, małpują raz  dramat, raz  comedia dell arte , a innym razem farsę uliczną, że jeno boki zrywać.  Ach, te gesty, te przewracanie oczami, owa klaka posłuszna i niezawodna.   Ale to  jednak i  tylko, niezależnie od czegokolwiek najistotniejszego ,  kabaret marny, bo także amatorski jest.

                                                           Dzisiaj, w Dniu Teatru, życzmy jego  PRAWDZIWYM  AKTOROM  ( może z wyłączeniem  tasiemcowych celebrytów  ? ) , wielkich  ról  na  SCENIE i  niemniejszych wzruszeń na zawsze pełnej, wiernej widowni.     Wszystkiego  najlepszego, najpiękniejszego.