Osobisty , nie ostatni

 

 

Dobry panie który w barwie trwasz w struny trącasz

rzuć mi

 

grosz szczęścia jakiś promyk martwieję  nie ma 

mnie z  lustra

nie wyglądam

niczego  we mnie  tylko obawa że słowo

 splątam z manifestem jesieni

jesieni która już bez końca

osaczy

nie widzę

dalszych osobistych dni darczyńco płomienia

jak płonąć  skrą

którą lada podmuch

dobry panie dałeś ból jesiennej

miłości bez widoku

z dala

od najmiejszej szansy ale  mnie oślepia

już samo domniemanie

niepewność

że mogę potrafię i chcę kochać

starszy bracie dowcipie młodsza siostro

opończo melancholii

jak żyć

 

                               Kadmon , Serafinsky