Jesienna liryka radośnie dołująca

(Strefa wolna od trolli )                                                                                                                                                                                                       

                                                                         

                                                                                        T o b i e

 

JESIENNA NOSTALGIA

 

nostalgia jesienna

między nocą noc

przed świtaniem

apatia

liści uporczywy opad

ogród zamarły

w drgawkach kretów

wspomnienie ptaków

tylko wrony są

rzeczywiste

 

dobrzy ludzie odchodzą

tak szybko

tym szybciej będą

cieniami wspomnień

w szybie czasu

chciałbym wierzyć

że i dla mnie

może być ta jesień

ostatnią

życie mierzone klepsydrą

jest nudne

 

DOM

 

więc on popatrz spory wygodny

ty wiesz jak stary ale chędogi

nie ma w nim życia nie ma

w nim życia tylko milczenie

rozsiadłe po wszystkich

kątach

tylko uprzejmość warg

niedociśniętych zdawkowy

grymas oczu twych brązowych

przechodzę obok czynisz to

podobnie obojętna tyle

co dzień dobry dzień zły

dzień wody chleba tv

za wschodem zachód  i

zegarów pięć za minut

pięć do dnia kolejnego

w dowolnie niedorzecznej

samotności

 

........       .......

 

nie gra mimiką ach przecież uprzejmy

przeważnie spokojny panuje nad ciałem

panuje nad słowem nie kipi

nic z tego

wszystko pod kontrolą

w oczach brak obłędu nie widać

symptomów ale bomba tyka

prywatnie oszalał tego się

nie leczy

 

MOŻE TO TY

 

W kolejce stojąc po szczęście ,

na ugiętych ze zmęczenia nogach

za bary  brała się z fatum,

choć sercem targała trwoga.

 

Czy z życiem zostanie na lodzie ,

czy jednak

siedem darów losu

wyjedna ?

 

NIE MA TAK

 

nie ma ratunku

jak i nie ma przebacz

każde musi przejść

wszystkie etapy

bólu

niespodzianej miłości

żywiąc  kamienną

nadzieję

że to już ostatnia.

 

                                                             ( brudnopisy palę )