Przemiany wewnętrzne

Nie wiem kto to powiedział jako pierwszy, ale trochę racji miał: „Każdy porządny człowiek w młodości był lewicowcem”, albo jakoś tak.
Ja akurat nie uważam, że każdy . Wydaje mi się, że takie twierdzenie jest formą tłumaczenia się z błędów młodości. Ktoś, kto takie sformułowanie wyraża, nie dość, że usprawiedliwia swoją bezmyślność, to określa siebie „porządnym”, przez co w domyśle, uznaje siebie lepszym od kogoś, kto nie lewicował. Istnieją ludzie, którzy z lewicowości nie wyrośli. Oni mnie nie interesują.

Jezus również faworyzował zbłąkane, a nawrócone owieczki, co we mnie zawsze wywoływało bunt, sprzeciw i protest. Ale mniejsza z tym.
Zastanawiam się nad sposobem przyspieszenia tego procesu. Zakładam, że przemiany w ludziach, jeśli zachodzą, to częściej w kierunku z lewej do prawej, niż odwrotnie. A skoro tak, to dzięki takiemu przyspieszeniu, interesujący mnie elektorat byłby większy.
Jako, że ja takiej przemiany nie przechodziłem, to nie bardzo mogę zrozumieć ten mechanizm.

Zakładam oczywiście, że taka przemiana jest słuszna. Że jeśli do prawicowości, jakkolwiek ją zdefiniować, się dojrzewa, to znaczy, że jest lepsza od lewicowości, jakkolwiek ją definiować.

Zwracam się zatem do osób, które takiej przemiany zaznały o podzielenie się ze mną, tu na salonie, swoim doświadczeniem. Dlaczego lewicowaliście lub lemingowaliście? Jak długo? Co sprawiło, że do przemiany doszło?
Może znajdziemy wspólny motyw? Może znajdziemy sposób na szybsze mądrzenie?

To jak, pomożecie?