Armia - energetycznie, choć niby bez prądu

Gdy trzy miesiące temu byłem w „Hard Rock Cafe” na koncercie Kobranocki, powiedziałem swojej narzeczonej (która wtedy jeszcze narzeczoną nie była), że mam nadzieję, ze zespół Armia nigdy mi takiego świństwa nie zrobi, by zagrać w tak obciachowym miejscu. Niestety, nie minęło dużo czasu i ogłoszono, ze Armia zagra koncert akustyczny właśnie w tym żenującym lokalu o urodzie dyskoteki w Burkowie. Cóż, zagrali, a ja musze im to wybaczyć. Pocieszałem się, ze warto przeżyć lokalizację, gdyż obrzydliwie tandetnej scenografii towarzyszy, trzeba przyznać, świetne nagłośnienie. A taki koncert tylko przy najlepszym nagłośnieniu ma sens. Poszliśmy więc, kupiliśmy piwo za 9 zł (poprzednio kosztowało 13, cud gospodarczy daje jednak znać o sobie) i czekaliśmy.

Koncert Armia zaczęła „Podróżą na wschód”, zagraną jak najbardziej punkowo, tyle, że z wyłączonymi fuzzami. Taka była połowa koncertu. Niesamowicie, energetycznie a zarazem równie potężnie jak na płytach zabrzmiały „Sen nocy letniej”, „Buraki, kapusta i sól” czy zagrane na bis „Nie ja” i „Zostaw to”. Inne kawałki zyskały zaś wymiar transowy, gdyż ten wątek został wyciągnięty na wierzch, głównie za pomocą dwóch perkusji, basu i gitary rytmicznej. W repertuarze pojawiło się kilka utworów, które normalnie na koncertach grane są tak rzadko, że na przykład ja usłyszałem je po raz pierwszy, nie opuszczając od kilku lat żadnego koncertu Armii w Warszawie i nie tylko. „Pieść przygodna”, „Zjawy i ludzie”, „Bracia Bum”, Sen nocy letniej” i „Marność” – na zwykłych koncertach prawie nie goszczą, podobnie jak „To moja zemsta” – jedyny stale pomijany utwór z nieśmiertelnej „Legendy”. Pojawiła się tez sama „Legenda”, zagrana w wersji instrumentalnej. Najmocniejszymi punktami koncertu były właśnie te rzadziej grane utwory, nie licząc „Braci Bum”, piosenki, która jako jedyna zabrzmiała dla mnie nieprzekonująco w tej wersji, oraz bisowe „Nie ja”. „Nie ja”, najbardziej punkowy fragment „Legendy”, bliski stylistyce z pierwszej płyty lub nawet Siekiery, zagrany akustycznie, ale bezlitośnie szybko, z mocnymi akcentami waltorni, miał w sobie tyle energii, że zastąpiła ona spokojnie brak elektrycznych brzmień w gitarach. Oprócz wymienionych już piosenek Armia zagrała też kilka rzeczy, które pojawiają się częściej na koncertach – „Poza prawem”, „Kfinto” (nie grany na koncertach Armii, lecz wykonywany przez solowy projekt Budzyńskiego – Taniec Szkieletów), „Śmierć w Wenecji” i „Parowóz numer 8”. Na koniec zaś usłyszeliśmy bardzo długą improwizację na bazie suity „Ultima Thule” z nowym, mocnym zakończeniem, co upodobniło trochę ten utwór do „Tanu” Kultu. Armia planuje teraz zagrać koncert akustyczny w Łodzi (jutro - jak ktoś lubi i ma blisko, polecam, klub Morfina), a ponieważ projekt, początkowo jednorazowy, należy uznać za bardzo udany, na tym zapewne się nie skończy.

***