Ostatnio trwa nieustająca "nagonka" na redaktora naczelnego Gazety Wyborczej. Próbuje się przedstawić Michnika jako zło wcielone. Czym on sobie zasłużył? Dlaczego jest tak wielu nie zgadzających się z Michnikiem? Zacząć trzeba od tego, że w ogóle nie ma obowiązku zgadzania się z nim. Można i należy przedstawiać swoje zdanie, co powoli staje się łatwiejsze. Wydaje się, że monopol GW na prawdę został złamany. Na polskim rynku pojawiła się nowa gazeta, TVP stała się bardziej obiektywna… Najważniejsze z tego wszystkiego jest rosnąca popularność internetu. Tego nikt nie powstrzyma. Kto chce może się dowiedzieć wielu niewygodnych dla środowiska GW faktów, które przez to środowisko były skutecznie ukrywane.
Dyżurnymi „antymichnikami” w naszym kraju są Waldemar Łysiak i Rafał Ziemkiewicz. O Panu Ziemkiewiczu mówi się ostatnio bez przerwy, a to za sprawą książki, którą napisał pt. „Michnikowszczyzna – zapis choroby”. Ziemkiewicz jest atakowany ze wszystkich stron (wystarczy, że na swoim blogu napisze o której jest sztuka w Teatrze Polskiego Radia, a już ma ponad 100 komentarzy). Michnikoidy ukuli nawet zwrot „ziemkiewszczyzna”. Ziemkiewicz jest popularny, ma swój program w TVP1, zapraszany jest do innych stacji… W tym miejscu trzeba wspomnieć, że o GW świetnie pisze „salonowy” bloger Castaneda (polecam 1, 2, 3, 4, 5), a ostatnio Dominik Wójcicki (tu i tu). W tym wszystkim zapomina się o innej osobie, która bardzo dobrze zna środowisko GW. Jest nią Stanisław Remuszko.
W grudniu 2006 roku wyszło już trzecie wydanie książki Stanisława Remuszki pt. „’Gazeta Wyborcza’. Początki i okolice.” Książka skutecznie przemilczana i zbojkotowana w III RP. Ciekaw jestem, czy któryś z „poważnych” publicystów odważy się o niej wspomnieć. Autor książki jest dziennikarzem i publicystą, który na osobiste zaproszenie Adama Michnika wiosną 1989 roku podjął pracę w powstającej Gazecie Wyborczej. Wskutek rozczarowania polityczną ewolucją pisma i postawą redakcji latem 1990 roku demonstracyjnie odszedł z zespołu.
O czym jest książka Remuszki? „Opowiada ona, w jaki sposób (podstępny i nieuczciwy) pewne wąskie środowisko przywłaszczyło sobie i rozbudowało narzędzie, które pozwala mu sprawować - bez żadnej odpowiedzialności przed współobywatelami - część nieformalnej władzy w Polsce, oraz co z tego wynikło dla mojej Ojczyzny, a także kto i jakie ma z tego korzyści” - pisze autor. Według niego „Wyborczą” cechuje: „mentalność Kalego, klanową solidarność, wyraźnie określoną hierarchię autorytetów, funkcjonalno-organizacyjne podobieństwa do mafii (nie w sensie prawa karnego, rzecz jasna), cenzurowanie inicjatyw, nieuczciwość polemiczną, poczucie własnej wyższości i nieomylności oraz antysemityzmową fobię.”
O książce można byłoby wiele pisać, zawiera bardzo dużo informacji, nieznane dokumenty, smakowite cytaty i dużo, dużo więcej… Polecam „michnikoidom” jako odtrutkę. Książkę trafnie charakteryzuje treść ogłoszenia, które autor próbował zamieścić w różnych mediach: „ ‘To jest przykra lektura dla przyjaciół Adama Michnika…’ Prawda o ‘Gazecie Wyborczej’. Nieznane dokumenty. Świadkowie. (…) Czy masz blade pojęcie, skąd wziął się majątek Agory?” Opublikowanie tego ogłoszenia odmówiło wiele redakcji, przeciwko którym S.Remuszko złożył pozwy sądowe. Oto smakowity cytacik z uzasadnienia Wysokiego Sądu: „negatywne treści na temat Adama Michnika redaktora naczelnego Gazety Wyborczej oraz wydawcy tej gazety Agory S.A. są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego”.
Ostatnio M.Rybiński obwieścił „Koniec Polski Kiszczaka i Michnika”. Definitywny koniec to może jeszcze nie, ale….
Ciemnogród podnosi głowę.
„Gazeta Wyborcza”. Początki i okolice.
Recenzja Cezarego Michalskiego i Doroty Przypkowskiej.
Komentarze
Pokaż komentarze (23)