Niezwykle ciekawe z punktu widzenia analizy rosyjskiego pijaru w stosunku do polskiego społeczeństwa jest przedstawienie rodzaju i charakteru wsparcia na trzy lata "do czasu powrotu z niewoli polskich sztabowych i ober-oficerów z niewoli dla żon i dzieci" udzielonego przez cara Mikołaja I w roku 1832 - czyli po upadku powstania listopadowego - podobnie jak dla wdów i sierot po wojskowych takich samych stopni.
Podczas 34 sesji Rady Administracyjnej odbytej pożną wiosną roku 1832, feldmarszałek Paskiewicz przestawił (wydaną na prośbę księcia warszawskiego) decyzję Mikołaja I przyznającą trzyletnie wsparcie dla żon i dzieci znajdujących się w rosyjskiej niewoli oficerów sztabowych i ober-oficerów by lego wojska Polskiego. Jednoznacznie przy tym Paskiewicz zaznaczył, że wsparcie miało obowiązywać „/…/aż do czasu powrotu ich mężów i ojców do Królestwa”. Miało to być wsparcie identyczne z tym, jakie przyznano wdowom i sierotom po polskich oficerach, zgodnie z tabelą nr 1 dołączoną do postanowienia Mikołaja z 15/27 grudnia 1831 roku.
W odpowiedzi na oświadczenie Paskiewicza, Rada Administracyjna postanowiła podać decyzję monarszą do wiadomości wszystkich mieszkańców Królestwa Polskiego w formie wydanego na imię namiestnika druku obwieszczenia w językach polskim i rosyjskim. Druk ten rozesłano z kolei do „właściwych władz” i umieszczono go we wszystkich wychodzących w kraju pismach.
W ten sposób Rada Administracyjna oznajmiała społeczeństwu spodziewaną długość przebywania w rosyjskiej niewoli polskich jeńców, gdzie jednoczesne wskazanie na ewidentną kolerację pomiędzy zasiłkiem dla wdów i sierot, a tym przyznanym rodzinom polskich jeńców nasuwał nieodparte skojarzenia niewoli ze śmiercią.
@ Marek Rutkowski
Komentarze
Pokaż komentarze