Nad-red-aktor po raz drugi w swoim rzyciu przypomniał sobie, że jest historykiem. Po raz pierwszy Historykiem Wielkim był, gdy z profesorami Ajnenkielem i Holzerem jako tzw. „komisja Michnika” buszował w archiwach UB i SB. Raporu na piśmie nie sporządził to nie wiemy, co tam właściwie robił.
Po 18 latach znów okazało się, że „ciągnie wilka do lasu” jak mawia ludowa mądrość. Oto wystąpił w roli eseisty i napisał ni to wstęp, ni to zachętę do książki Kazimierza Moczarskiego „Rozmowy z katem”
http://wyborcza.pl/1,76498,5824044,Adam_Michnik__Z_dziejow_honoru_i_zgnilizny.html
Albo bluzgi pod adresem „młodych gnojów z IPN” zachowuje na pogrzeby, albo dopiero w drugiej części eseju strzyknie jadem. Na razie o dziwo ani słowa. Jedynie stwierdzenie, że Moczarski wolał rozmawiać, ze Stroopem zamiast się nad nim znęcać zalatuje znajomo. Reszta jest po prostu miałka, aż nie nad-red-aktorowa. Nasuwa się brzydkie podejrzenie, że esej nie wyszedł spod ręki mistrza…albo na stare lata złagodniało chłopisko.
Tylko tak sobie myślę, że biedny Moczarski się w grobie przewraca, gdy widzi, że przedmowę do jego ksiązki pisze brat stalinowskiego oprawcy i obrońca wszelakich „ludzi honoru”. Cóż, biedak nie ma wpływu na to co z jego spuścizną literacką się obecnie dzieje. Takie czasy, że człowiek, który powinien pisać przedmowy do książki Moczara pisze „esej” (no bo przecież nad-red-aktor nie mógł napisać po prostu wstępu, przedmowy – jak siada do pisania to niżej eseju nie schodzi) pisze esej o Moczarskim.
Czekam z niecierpliwością na drugą część – da odpór lustratorom czy nie. Najlepsze jest w tym wszystkim to, że nad–red-aktor zmuszony jest świecić światłem odbitym, bo jego książki pies kulawą nogą by nie kupił. A tak, wiadomo wielkie nazwisko to można się podczepić.
Skoro zaczęliśmy od mądrości ludowej to nią skończymy – „konia kują, żaba podstawia nogę”
Po 18 latach znów okazało się, że „ciągnie wilka do lasu” jak mawia ludowa mądrość. Oto wystąpił w roli eseisty i napisał ni to wstęp, ni to zachętę do książki Kazimierza Moczarskiego „Rozmowy z katem”
http://wyborcza.pl/1,76498,5824044,Adam_Michnik__Z_dziejow_honoru_i_zgnilizny.html
Albo bluzgi pod adresem „młodych gnojów z IPN” zachowuje na pogrzeby, albo dopiero w drugiej części eseju strzyknie jadem. Na razie o dziwo ani słowa. Jedynie stwierdzenie, że Moczarski wolał rozmawiać, ze Stroopem zamiast się nad nim znęcać zalatuje znajomo. Reszta jest po prostu miałka, aż nie nad-red-aktorowa. Nasuwa się brzydkie podejrzenie, że esej nie wyszedł spod ręki mistrza…albo na stare lata złagodniało chłopisko.
Tylko tak sobie myślę, że biedny Moczarski się w grobie przewraca, gdy widzi, że przedmowę do jego ksiązki pisze brat stalinowskiego oprawcy i obrońca wszelakich „ludzi honoru”. Cóż, biedak nie ma wpływu na to co z jego spuścizną literacką się obecnie dzieje. Takie czasy, że człowiek, który powinien pisać przedmowy do książki Moczara pisze „esej” (no bo przecież nad-red-aktor nie mógł napisać po prostu wstępu, przedmowy – jak siada do pisania to niżej eseju nie schodzi) pisze esej o Moczarskim.
Czekam z niecierpliwością na drugą część – da odpór lustratorom czy nie. Najlepsze jest w tym wszystkim to, że nad–red-aktor zmuszony jest świecić światłem odbitym, bo jego książki pies kulawą nogą by nie kupił. A tak, wiadomo wielkie nazwisko to można się podczepić.
Skoro zaczęliśmy od mądrości ludowej to nią skończymy – „konia kują, żaba podstawia nogę”
Komentarze
Pokaż komentarze (8)