Z fascynacją słucham doniesień na temat bohaterskich facetów z chilijskiej kopalni San José, którzy od miesiąca zamknięci są pod ziemią i żyją w ciemnościach od ponad miesiąca (a to dopiero początek koszmaru).
Twardzi kolesie, którzy w jakimś stopniu musieli nagle zorganizować sobie życie na nowo, aby nie oszaleć w wyniku nagłej traumy, katastrofy osobistej i tej strasznej perspektywy dłużącego się czasu, z dala od światła, normalności, i oczywiście rodzin.
Z psychologicznego i socjologicznego punktu widzenia to fenomen. Niejeden badacz już pewnie zaciera ręce, nie mogąc się doczekać, kiedy rozpocznie badania nad tą konkretną grupą społeczną.
I tylko sobie tak myślę, czy nasi dzielni górnicy, którzy wcale nie ustępują męstwem przed chilijskimi kolegami, przyjęliby z radością nowinę (wydarzenie-symulacja, mam nadzieję, że nigdy do niego nie dojdzie!), że oto na dół, do ich miejsca pobytu, ma zjechać telewizorek, który zaprezentuje im mecz polskiej kadry, tak na pocieszenie, w celu podniesienia na duchu, dla wyzwolenia sił, co to osłabły, by pobudzić stłumionego ducha do walki.
Gdyby to ode mnie miało zależeć, to oczywiście, nigdy bym chłopakom nie zafundował takiej „przyjemności”, co to by ich tylko pogrążyła w prawdziwej czeluści.
A dlaczego?
Bo o ile Chile przegrało z Ukrainą, to przegrało tym razem. Powtórzę: tym razem, ponieważ drużyna z Ameryki Południowej powróciła z Mundialu z podniesioną głową, wyszli z grupy, a z Brazylią przegrać w 1/8 finału, to żaden wstyd...
Więc, dopóki Polacy nie będą grali na odpowiednio wysokim poziomie, to niech siedzą w głębi kopalni, gdzie ich trener, pochodzący zresztą ze Śląska, wyuczy ich i przygotuje do zawodu, przynajmniej do rzemiosła kopania piłki, gdyż artyści z nich raczej nijacy.
Tymczasem trzymam kciuki za chilijskich twardzielów z kopalni:
Szczęść Wam Boże!
Komentarze
Pokaż komentarze (1)