Analogie „polityczne” w poezji

 

Jak to człowiek wsiąka w tę politykę. Chce od niej sobie odpocząć, od czasu do czasu, a ona zakorzeniona głęboko nie pozwala zapomnieć.

 

Człowiek odrywa się od szumnych wydarzeń i chce zatonąć w poezji, prozie, ale wszędzie napotyka analogie.

 

Ach ta nasza polityka, nasze populizmy, żeby nawet buty w to wciągać, tajgę, ruskich?

 

Zacząłem sobie czytać poezje Ottó Tolnaia, poety, prozaika, eseisty, dramatopisarza, najwybitniejszego współczesnego twórcy mniejszości węgierskiej w Wojwodinie.

 

(to główny bohater ostatniej „Literatury na świecie”).

 

Niech jednak sam wiersz się za mnie wypowie…

 

„Twarz Argentyńca”

 

„Wybiega na pole kapusty bez noża

 

chwyta oburącz jedną główkę

 

i zręcznie skręca jej szyję

 

biegnie dalej

 

przez ciepłe klepisko

 

a nuż krowa zaczęła się cielić

 

i trzeba jej pomóc

 

bo cielę leży w poprzek

 

albo stryjenka zasłabła

 

i trzeba ją wtaszczyć na ławę

 

zdławionym głosem obwieszcza

 

że znalazła but

 

kto by się połapał

 

jeden but pod drabiną

 

skąd się wziął

 

but bez pary w skrzyni z mąką

 

no i co pyta z ganku dziadek głupawo paląc fajkę

 

wysypałam białą mąkę z buta

 

wyglansowałam go brzegiem fartucha

 

nigdy nie widziałyśmy męskich butów

 

na tak wysokim obcasie

 

kto by się połapał

 

chodź kopiemy dalej (…)”

 

Następnie fabuła wiersza wypływa na szersze wody polityczne, pozostaje jednocześnie w naszym grajdole, ale przenosi się także na wschód azjatycki, ale bliski nam Polakom, szczególnie za sprawą zsyłek i dzielnych przygód Janka Kosa, myśliwego.

 

„(…) stryjenka opowiadała że kiedyś

 

udając dziwki udusiły w mące

 

ruskiego żołnierza

 

jeszcze mógł się do syta nażreć

 

jak byśmy dusiły go w śniegu

 

jak oni tam w tajdze

 

udusili w śniegu stryja

 

chodź kopiemy dalej (…)”

 

a następnie znowu wracamy do polskiej rzeczywistości:

 

„(…)a nuż znajdziemy drugi but z wężowej skóry…”

 

Daruję sobie analizę utworu, nie rozwinę zawartej w tytule myśli, bo nie będę wiedzieć, po pierwsze, do jakiego taga ją dopasować, po drugie, chcę ją umieścić w Saloniku Kameralnym, który niezwykle sobie cenię.

 

A więc bez polityki…, polskiej, ruskiej, żadnej. Sama poezja.