Powiedziałeś - nie pisz...

Pomyślałeś - nie mów, powiedziałeś - nie pisz, napisałeś - nie podpisuj.  A jak cię złapali na podpisywaniu, to mów, że to nie twoja ręka.  Stary zbiór zasad, który traktowany jest bardzo często jako żart.  Nie przez wszystkich.

Prezydent Lech Kaczyński z niewiadomych powodów uważa, że zasady podane powyżej do czegoś go zobowiązują.  W związku z tym poważne zarzuty, jakie ma do ministra spraw zagranicznych na piśmie wyrażone nie zostaną.  Powiedział, ale nie napisze.

W sumie to i tak lepiej od 'wiem, ale nie powiem'.  To takie 'wiem, powiem po cichu, ale nie napiszę'.

Co za to napisał prezydent w korespondencji do premiera ?
Ano - mowę wyborczą napisał.  Od razu wiedział, że będzie ten list publikowany - inaczej nie pochylałby się z troską nad aktualnymi problemami naszego kraju nie mającymi nic wspólnego z tematem dyskusji poprzez ten list prowadzonej.  Wyborczość i polityczność tego listu widać nieuzbrojonym okiem.

"Polska dziś stoi przez wielkimi wyzwaniami cywilizacyjnymi. Mimo dobrej, na tle innych państw Unii Europejskiej, sytuacji gospodarczej, borykamy się z rosnącym deficytem finansów publicznych, znaczącym wzrostem bezrobocia, zagrożeniem bezpieczeństwa energetycznego. Nie rozwiązane są problemy polskiej wsi i rolnictwa. Nawarstwiających się problemów służby zdrowia z pewnością nie rozwiązałaby prywatyzacja polskich szpitali."

Taki akapit w liście dotyczącym zarzutów wobec ministra spraw zagranicznych ?  W korespondencji wewnętrznej ?  Prezydent nawet  w korespondencji z premierem pisze słowa pod publikę (i to taką wspominającą z rozrzewnieniem przemówienia z czasów PRL).

Co z tego wynika ?

Ano jedno - bracia Kaczyńscy znowu mają plan, i według planu działają.  Skończyło się chaotyczne gadanie dyrdymałów, emocjonalne reagowanie na zdarzenia.  Zaczęła się kreacja.  Dramat w kilku aktach, z poważnym, politycznym planowaniem.

Niestety - odkrywczość i poważność tego politycznego planowania sprowadza się do jednego.  Mącić.  Wysyłać sprzeczne sygnały.  Siać wątpliwości ("trzeba siać, siać, siać...").  Oskarżać kogoś o "przeciez wiemy o co".  A jak ktoś głośno spyta "A o co właściwie" to kręcić, przedłużać, byle nie powiedzieć nic konkretnego.  Swoim wystarczy fakt, że kogoś o coś oskarżamy, a przeciwnikom się przecież tłumaczyć nie trzeba.  To, że dzięki temu unika się możliwości stanięcia przed sądem (bo za konkrety można odpowiadać) to tak przy okazji jest.  To wcale nie o to chodzi ;)

Ważne jest jedno - wróg został wskazany.

Stara, dobra szkoła.  Uczyli sie na tych, których uważali za najlepszych.  Przejęli ich metody nie myśląc o tym, do czego one doprowadziły w dłuższym rozrachunku.

Szkoda, rozwój niektórych polityków zatrzymał się na tamtym etapie.

Z drugiej strony pocieszające jest to, że na większość Polaków plany przygotowywane przez tę grupę polityków nie działają.  Mają za krótkie nóżki.  Te plany.