Nowa koleżanka

Wojtek hasał przy brzegu, a ja na pomoście łowiłam ryby, w towarzystwie dwóch sympatycznych starszych panów. Słońce było jeszcze dość wysoko, ale z gruntu brały całkiem niebrzydkie płocie. Tak w połowie drugiego kilograma łupów na pomoście pojawiła się Pani z dzieckiem w wieku lat około 4. W ten sposób fascynująca dyskusja o sposobach łowienia na mormyszkę i wędkarstwie podlodowym została brutalnie przerwana.

 

-Hi hi, możemy się przysiąść? – zapytała pani, dość retorycznie, bo zanim ktokolwiek z nas zdążył odpowiedzieć rozlokowała się na pomoście i zaczęła wyciągać z plecaka kanapki, soczki i zabawki -  To moja córeczka. Śliczna, prawda? Lenuniu, powiedz dzień dobry.

 

-Zamknij się -  odpowiedziała urocza córeczka -  Loda chcę! Już! 

 

-I taka dojrzała, jak na swój wiek -  cieszyła się pani -  Oj, Lenuniu, nie patrz na tę biedna rybkę! Ona jest taka wrażliwa, czy mogłaby pani nie pokazywać jej takiej makabry?

 

-Łeb jej urżnij! -  podskakiwała z zachwytu Lenka -  Urżnij jej!

 

-A państwo tak dla rodziny te rybki łowią? Żeby mieli co jeść? - użaliła się pani, patrząc na mój kołowrotek za 4 stówy -   Tam taki biedny chłopiec się kąpie. Taki brudny, nieboraczek. Pewnie rodzice piją gdzieś w krzakach. Tak to już dzisiaj jest...

 

-To mój syn -  odparłam z niejakim zdziwieniem, bo Wojtek akurat dzisiaj był wyjątkowo czysty jak na siebie.

 

-Och, to będzie pani miała dzisiaj dla niego kolacyjkę, prawda? Naje się chłopczyna...

 

Lenka w tym czasie zajmowała się rybami w wiaderku. 

 

-Czy może pani poprosić córeczkę, żeby nie międliła ryb? -  zapytał jeden ze starszych panów.

 

-Flaki jej wypłynęły! -  oznajmiła przeszczęśliwa Lenka, patrosząc na żywca płoć -  Jak się ściśnie, to wypływają! 

 

-Och, Lenuniu! Rybkę to boli!

 

-No i dobrze -  odrzekła dziewczynka rezolutnie, wyławiając z wiadra kolejną ofiarę. 

 

-Czy może pani zabrać to dziecko?! -  nie wytrzymał nerwowo jeden z moich towarzyszy.

 

-Ona się tylko tak bawi -  odpowiedziała urażona pani

 

-Może następnym razem panią wypatroszy? -  mruknął z nadzieją pan.

 

-Idź kochanie, pobaw się z tym biednym chłopczykiem – zakwiliła piskliwym głosikiem pani.

 

-Pieprz się -  zripostowało urocze dziecko- Idź mi loda przynieś!

 

-Ależ kochanie, jadłaś już dzisiaj lody... Mamunia pieniążków nie wzięła...

 

-Wojtek, pozwól na chwilę -  przywołałam syna – masz tu kasę, kup lody dla siebie i dla Lenki. 

 

-Ja się chętnie dołożę – zgrzytnął zębami jeden z panów, usiłując wyplątać Lenkę z kilometrów żyłki -  Może pani coś chce? Niech pani pójdzie z córeczką, tam posiedzieć można... 

 

-Idź sama Lenuniu -  zapiszczała pani -  Tu pani dała więcej pieniążków. Weź mamuni piwko. Tylko, żeby zimne było. 

 

-Mama, Tomek nam piwa nie da. Za mali jesteśmy -  powiedział Wojtek

 

-Poproś Tomka, żeby podrzucił na pomost. Weźcie, co chcecie. Zapłacę przy wyjściu. 

 

-To może jednak pani z nimi pójdzie -  zaproponował jeden z panów

 

-Lenunia jest taka samodzielna... Poradzi sobie. Tylko to wiejskie dziecko... ---Chłopczyku pamiętaj, że Lenka jest delikatna. Musisz jej pilnować!

 

-Dobrze, proszę pani -  odpowiedział Wojtek

 

Tomek podrzucił piwo, pani zajęła się sondowaniem puszki. Przy okazji dowiedzieliśmy się szczegółów z życia Lenuni. Fascynujących. Dzieci wróciły całe i zdrowe.

 

-Mama, co to znaczy „pierdol się chuju”? -  zapytał Wojtek.

 

Opadła mi szczęka. 

 

-No wiesz... -  zaczęłam inteligentnie -  A skąd ty to znasz?

 

-No tak! -  wyraziła oburzenie pani, znad puszki z piwem -  Tak to już jest z tymi wsiowymi dzieciakami! Uczą Lenuni takich brzydkich wyrazów! 

 

-Wojtek? O co właściwie chodzi?! -  usiłowałam zadziałać pedagogicznie.

 

-Nie powiem. To moja tajemnica – odrzekł mój syn

 

Ściągnęliśmy kije. Po drodze wpadłam uregulować rachunki. 

 

-Co to za dzieciak?! -  zapytał mnie Tomek – Wybiera lody, w końcu daję jej jakiegoś takiego waniliowego. I wiesz co ona na to?

 

-Domyślam się. 

 

-Słuchaj, szczęka mi opadła! To koleżanka Wojtka?! Weź się zastanów, z kim on się bawi. Cholera, żeby ten sezon już się skończył... Weź kasę, ten facet, co z toba łowił już zapłacił. 

 

Poszliśmy do domu, a moje dziecko z lubością przyswajało nowe słownictwo. Dobrze, że parę płoci wpadło – mam mu co dać na kolację. Inaczej pewnie z głodu by umarł, niebożątko. 

 

-Mama, ale koty się ucieszą z tych rybek! Myślisz, że dziadek wie, co to znaczy? Ja go zapytam. A Lenunia jest super! Zaprosimy ją do nas do domu?-  podskakiwał mój syn.

 

Obawiam się, że czeka mnie poważna rozmowa z własnym ojcem. Cholera. Dobrze, że koty dostały bakszysz. Może ojcu do rana przejdzie.