Czy nie widzisz, że usta napełniają ci pieśniami o ojczyźnie budowanej z cierpienia, pokory i łagodności, o baranku zabijanym od początku świata? Usta zapychają pieśniami, by nie krzyknęły, byś strzyżony nie wierzgał. Trudno wykrzyczeć im w twarz imperatyw wygnania, wyrzucić z gardła kamienny wyrok ostracyzmu, gdy usta i myśl zajmują ci hymnami o minionych strzyżeniach baranka prowadząc cię na smyczy twoich wzruszeń i lamentów. Pieśń i puste łzy - na to cię wyciągnęli z życiodajnej wody ciągłej czujności. Wzruszony tracisz ich z pola widzenia. Już mogą robić co chcą nazywając to jak chcą i wycinając dla ciebie z kartonu rozkładane szopki swojej mowy. Godzisz się na bycie połową siebie? Nie może tak być. Nie po to przyszedłeś na świat. To by go obrażało. Nie po to tyle czekał na ciebie, byś teraz pół był, pół nie był.
116
BLOG
Komentarze
Pokaż komentarze (3)