82 obserwujących
329 notek
781k odsłon
2142 odsłony

Po co wprowadza się sankcje przeciw Rosji?

Wykop Skomentuj31

     Linię argumentacji opozycyjnego rosyjskiego ekonomisty potwierdza, w gruncie rzeczy, w rozmowie z Reutersem, Ksenia Judajewa, pierwszy zastępca szefa rosyjskiego Banku Centralnego. Otóż jak powiedziała, podstawowym i uznawanym za najbardziej realistyczny scenariusz rozwoju sytuacji gospodarczej Rosji, jaki przyjmują władze, jest zaostrzenie sankcji oraz stopniowe, płynne zmniejszanie się ceny baryłki ropy do poziomu 55 dolarów w roku przyszłym z obecnych 85 dolarów. Ale, jak dodała, opracowano również i zbadano, jakie pociągnie to za sobą skutki, jeśli ziści się scenariusz najczarniejszy, przewidujący nie stopniowe, ale gwałtowne obniżenie się cen ropy naftowej już w przyszłym roku do poziomu 35 dolarów za baryłkę. I władze są na taką ewentualność, również przygotowane. To zresztą nic dziwnego, bo jak latem w wywiadzie prasowym powiedział Sergiej Iwanow, były minister obrony i szef administracji Putina, nadal będący stałym członkiem Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, a przy tym wieloletni oficer wywiadu, powiedział, że państwo tej wielkości, co Rosja ma zawsze gotowe scenariusze na wszystkie sytuacje, nawet te najbardziej negatywne.

    Nie ma, zatem niczego dziwnego w tym, że Rosja na sankcje jest przygotowana, a nawet, jak niedawno powiedział Putin, wzywa Zachód, aby je szybciej wprowadzał, bo w tym wszystkim najgorsza jest niepewność.

    Wydaje się jednak, że mamy do czynienia z dość istotną pomyłką. Oczywiście nie mam na myśli rosyjskiej elity władzy, ale tych, którzy argumentują podobnie jak ekonomista Mowczan. Otóż ich zdaniem, sankcje są narzędziem presji, którego użycie ma doprowadzić do pożądanych efektów, tj. zmiany nieakceptowalnej polityki. Taka była zresztą często spotykana argumentacja zwolenników ich wprowadzenia. Ale to, że koncentrowano się wyłącznie na tego rodzaju celach, nie oznacza, że nie istnieją cele innej, w gruncie rzeczy strategicznej natury.

    Zobaczmy jak to wygląda w przypadku Rosji. Saudyjski następca tronu książę Muhammad ibn Salman udzielił niedawno grupie dziennikarzy Agencji Bloomberga dużego wywiadu. Jak powiedział do roku 2030, na świecie utrzyma się dość stabilny popyt na ropę naftową. Nawet, jeśli spadała będzie konsumpcja benzyny, to wzrośnie wykorzystanie tego surowca w przemyśle chemicznym. Ale w jego opinii, po tej dacie, nastąpią ruchy tektoniczne, jeśli idzie o eksporterów surowca. Będą one polegały przede wszystkim na tym, że znacznie swój udział w światowym eksporcie zmniejszy Rosja, a może nawet zupełnie zniknie z rynku.

    Warto ten głos odnotować, bo trzeba zakładać, że przyszły władca jednego z trzech największych światowych producentów ropy naftowej wie, co mówi. Tym bardziej, że w połowie września odpowiadający za rosyjski sektor wydobywczy minister Nowak poinformował premiera Miedwiediewa, że jeśli rząd nie podejmie specjalnych działań, to według obliczeń specjalistów Rosja w roku 2035 będzie wydobywała 44 % mniej ropy niźli obecnie. Rosję, zdaniem Nowaka czekają jeszcze trzy lata w trakcie, których będzie mogła więcej pompować – z 550 mln ton produkcji w roku bieżącym, wzrośnie ona do poziomu 570 mln ton. Ale później będzie już tylko gorzej – w 2035 wg, tej prognozy Rosja będzie w stanie wydobywać nie więcej niźli 310 mln ton. Zważywszy na to, że Rosja chce rozwijać swój przemysł petrochemiczny i przetwórstwo tworzyw sztucznych oraz zakładając wzrost konsumpcji na wewnętrznym rynku, to prognozy rosyjskiego ministra z grubsza pokrywają się z tym, co mówi saudyjski następca tronu. Na dodatek ostatnie 10 lat, to zdaniem ministra Nowaka czas stale pogarszających się wskaźników branży – średnia wydajność jednego odwiertu spadła o 10 %, trzeba wiercić dwa razy więcej, w efekcie nakłady kapitałowe firm rosyjskiego sektora naftowego wzrosły 2,8 razy, a koszt wydobycia 1 tony ropy 2,4 razy.

    Jak się do tego mają nakładane przez Zachód sankcje? Bezpośrednio chodzi o odcięcie Rosji od niezbędnych jej technologii, pośrednio chodzi właśnie o to, nad czym ubolewa ekonomista Mowczan, czyli o to aby z Rosji wyjechali najlepiej wykształceni i najbardziej przedsiębiorczy. I wreszcie z punktu widzenia kolektywnego Zachodu cenne jest, jeśli większą część złotego deszczu petrodolarów, Rosja wyda na bezsensowne inwestycje w stylu mostu na Krym czy Sachalin, lub jeszcze głupsze i kosztowniejsze pomysły, jak np. przejście w rozliczeniach handlowych na juany (zwłaszcza w sytuacji, kiedy Chiny zmagając się z amerykańską polityką podnoszenia ceł osłabiają rodzimą walutę). Bo jeśli wyda te dziś zarobione pieniądze bez sensu, straci na kosztowne i niepotrzebne inwestycje, lub politycznie motywowane eskapady, to będzie miała mniej na to, co jest rzeczywiście niezbędne, jeśli chce się myśleć o rozwoju – na naukę, ochronę zdrowia, edukację. I w tym względzie ekonomista Mowczan ma rację – obecny rosyjski reżim nie troszczy się o przyszłość kraju, przyświecają mu krótkofalowe cele. I na to zdaje się grać kolektywny Zachód, a przede wszystkim Stany Zjednoczone. Nie chodzi o zmianę polityki Putina, ale o odebranie Rosji w dłuższej perspektywie, możliwości rozwoju i trwałe sprowadzenie jej do roli już nie drugorzędnego, ale w hierarchii światowej gospodarki, wręcz trzeciorzędnego organizmu.


Wykop Skomentuj31
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Polityka