ścigali mnie żandarmi twojego świata

mojej wyobraźni

uciekałem
w pośpiechu gubiąc tropy
telefonicznie zgłosiłem ten fakt centrali

dostałem ochronę

wszystko wolno wraca do normy

tętno puls
obrazy znikają jeden za drugim
biały anioł zaciąga się papierosem

podnosi żaluzje palcem wskazując zachód słońca

w głośnikach Swans The Great Annihilator

Poświaty i cienie

Miękko zapadam się w mrok.
Z przyciszonego radia płynie
kolejny fragment "Good night, Dżerzi".
Lubię ten cynizm, intrygę i wartkość
zawartą w języku autora, z kiepskim akcentem.

Lubię ten stan przekraczania granic
dnia w noc, kiedy reflektory jak oczy
szukają drogi w ciemności. Przypominam
sobie dzieciństwo – zabawę w grę cieni.
Za każym razem ekscytacja kolejnym odkryciem.

Po tej stronie doby jest inaczej
i wiem, że gdybym tylko zechciał
i zdobył się na pewien wysiłek,
to mógłbym całkiem dobrze się tu urządzić
- odnaleźć to, czego nie da się za dnia.