Święto Niepodległości

Ankieta

 

Regularnie z okolicach 11 listopada, najprzeróżniejsze media próbują realizować swoją obywatelską misję i  reanimują, uśpione przez rok, pojęcie patriotyzmu.

 

Wszystkim zadano jednakowe pytania:

 

1) Czy Polska potrzebuje dziś patriotów?

 

2) Jak powinien w dzisiejszych czasach objawiać się polski patriotyzm?

 

3) Czy Unia Europejska sprzyja pielęgnowaniu patriotyzmu przez obywateli krajów do niej należących?

 

4) Czy czuje się pan dumny z bycia Polakiem?

 

5) Czy jest pan gotów oddać życie w obronie niepodległości Polski?

 

Odpowiedzi, na łamach Rzeczpospolitej udzielili: (kolejność za: Rz) : Jacek Bartyzel, Antoni Dudek, Tomasz Bagiński, Ryszard Bugaj, Paweł Kukiz, Stanisław Sojka, Magdalena Środa, Wojciech Fibak, Artur Barciś, Eustachy Rylski, Henryk Woźniakowski, Jan Pietrzak, o. Maciej Zięba, Zbigniew Stawrowski, Marcin Wolski, Zofia Bigosowa, Robert Gwiazdowski, Wojciech Wencel, Roman Polko, Marcin Król, Jacek Żakowski, Janusz Kochanowski.

 

A oto opracowane odpowiedzi. Dłuższe frazy – w cudzysłowach.

 

1)      Patriotyzm potrzebny jest jak powietrze. To wartość ponadczasowa, to wspólnota duchowa i  dług wobec niej, warunek więzi narodowej, realizacja człowieczeństwa, bo  żyjemy dzięki przodkom dla potomków. Polska potrzebuje patriotyzmu, ale nie agresywnego, epatowanego martyrologią i zalewem biało-czerwonych gadżetów,  potrzebuje patriotów, bo zagrożona jest agresywnym szowinizmem Rosji i Niemiec. Nie każdy kto sądzi, że jest patriotą, działa dla dobra kraju.

 

2)       Patriotyzm powinien objawiać się odwagą i  gotowością obrony naszego dobrego imienia, godnym reprezentowaniem Polski, pielęgnacją tradycji, narodowego języka, solidarnością, akceptacją obciążeń zamożnych na rzecz biednych, samoograniczeniem indywidualnych interesów, rzetelną i uczciwą pracą, pilnowaniem władzy, walką z niedojrzałością, anarchią, skurwionymi elitami, z bandami biurokratów gorszych od okupantów. To „bezinteresowna gotowość przyłożenia ręki do pługa orzącego na wspólnym ugorze”,  to „odzyskanie całego duchowego uniwersum polskości w kulturze, wierze, obyczaju, instytucjach, niszczonych z premedytacją przez barbarię bolszewicką, a zadeptywanych do cna przez nową barbarię libertyńskich apatrydów”.

 

3)      Sprzyja pielęgnowaniu patriotyzmu bo mocno konsoliduje państwa i powoduje ich rywalizację, Nie ma wpływu, nie przeszkadza, nie wtrąca się w sprawy duchowe, nie sprzyja, rozmywa patriotyzm a nie pielęgnuje go.  Kraje UE nie odczuwają wspólnoty unijnej, choć jej biurokratyczny establishment usiłuje te więzi wzmocnić. UE to propozycja sztucznego „patriotyzmu konstytucyjnego”, czyli czysta abstrakcja. Sprzyja łatwemu pozbywaniu się obowiązku patriotyzmu przez tych, którzy przedtem pozbywali się go równie łatwo w imię internacjonalizmu, jak obecnie w imię uniwersalizmu czy europeizmu.

 

4)      Większość  jest dumna z historii, tradycji, z wartości, ze sztuki, literatury polskiej, nawet z polskiego hydraulika. Ale duma to też zobowiązanie. Inni dumni nie zawsze: z dokonań przodków – tak, z aktualnej kondycji – nie.  Dla niektórych to narodowy snobizm, nawet powód do zmartwienia. Znamienna odpowiedź: „Ponieważ bycie Polakiem jest wynikiem przypadku, jaki sprawił, że tu się urodziłem, trudno być dumnym z przypadku”.

 

5)       „Tak, ponieważ życiem ryzykować należy tylko z powodów, dla których warto żyć. Dla Polski warto  żyć”. „Gotowość oddania życia za ojczyznę ślubowałem, składając przysięgę żołnierską. Cały  czas jestem i czuję się nią związany”. Oczywiście, zawsze. Raczej tak, jeśli ofiara będzie służyć przyszłym pokoleniom.  Raczej tak, podejrzewam siebie o taką zdolność,  nie  wiem, pytanie z gatunku ostatecznych. Taką gotowość sprawdza się tylko w praktyce, to przedmiot pustych deklaracji. Weryfikacja tej deklaracji nie może być werbalna.

 Omówienie tej ankiety pozostawiam Szanownym Komentatorom. Dodam tylko od siebie, że wyniki nie są budujące, jak sugeruje Rzeczpospolita.