Mały Zderzacz Hadronów

Akcelerator elektronowy wykorzystywany na skalę przemysłową służy do sieciowania radiacyjnego polietylenów. Metoda polega na prześwietlaniu tworzywa wiązką elektronów przyspieszonych w próżni energią kilku milionów elektronowoltów. Tworzywa termoplastyczne np. polietylen zbudowane są z długich łańcuchów węglowych ułożonych w sposób nieuporządkowany. W efekcie dwa sąsiadujące łańcuchy polimerów łączą się w miejscach, gdzie nastąpiło odszczepienie atomów wodoru.

Powstały materiał odznacza się unikalnymi cechami, m.in. nie pali się, nie zmienia objętości pod wpływem zmian temperatur, jest dużo doskonalszym izolatorem elektrycznym i cieplnym niż inne materiały z tworzyw sztucznych (temperatura płynięcia podwyższona jest z około 70 °C do 125 °C – 400 °C w zależności od potrzeb) oraz nie koroduje pod wpływem promieniowania UV. Dzięki temu żywotność usieciowanego polietylenu wydłuża się kilkukrotnie.

Usieciowany materiał zyskuje „pamięć kształtu”.

Stosowana technologia została opracowana w Polsce (firma - współpraca Instytut Tworzyw Sztucznych w Toruniu), a jej adaptacja do większych mocy wypracowana została we współpracy z Instytutem Techniki Jądrowej w Nowosybirsku.

Podobne urządzenie, jednak większe i mające zastosowania głównie teoretyczne, znajduje się w CERN w Szwajcarii.

Gdzie w Polsce jest położony Mały Zderzacz Hadronów?