Paweł Łęski Paweł Łęski
102
BLOG

Gdzie się podziało 110 milionów, czyli dieta sowiecka

Paweł Łęski Paweł Łęski Kultura Obserwuj notkę 5

Gdzie się podziało 110 milionów, czyli dieta sowiecka


Komunizm miał być ustrojem, który rozwiązuje problem głodu, bezrobocia i nędzy. I rozwiązał. Głównie poprzez rozwiązanie problemu ludzi, którzy głodują, są bezrobotni i żyją w nędzy.


Weźmy kalkulator, bo sowiecka księgowość to jedyna dziedzina, w której matematyka była naprawdę kontrrewolucyjna.


17 września 1939 roku, kiedy Armia Czerwona wspaniałomyślnie postanowiła pomóc Polsce w obronie przed Niemcami, wchodząc jej na plecy, Rosja w granicach z 1917 roku liczyła 143,5 miliona obywateli. 


Gdyby Rosja rozwijała się jak normalny kraj, czyli ludzie się rodzą, a nie są głównie rozstrzeliwani, zagładzani i wysyłani na budowę kanałów, to od Rewolucji Październikowej do 1939 roku powinno przybyć 64,4 miliona. W 1940 doklejono jeszcze 20,1 miliona nowych, szczęśliwych obywateli z krajów bałtyckich, części Polski i Besarabii. A potem od 1940 do 1959, w tych nowych, większych granicach, powinno przybyć kolejne 91,5 miliona.


Razem: 319,5 miliona.


Przychodzi spis powszechny w 1959 roku. Towarzysze liczą, liczą i wychodzi... 208,8 miliona.


Gdzieś po drodze wyparowało 110,7 miliona ludzi. To nie jest błąd statystyczny. To jest błąd ustrojowy.


110 milionów to nie jest liczba. To jest kontynent. To są trzy przedwojenne Polski. To jest tak, jakby co trzeci człowiek, który powinien się urodzić, żyć i stać w kolejce po chleb, po prostu uznał, że woli nie.


Jak to zrobiono? Metodą kompleksową, planową, pięcioletnią.


Najpierw Wojna Domowa. Potem kolektywizacja i pomysł, że chłop będzie szczęśliwszy, gdy zabierze mu się zboże. Wielki Głód. Potem Wielka Czystka, bo okazało się, że wszyscy są szpiegami. Potem Wielka Wojna Ojczyźniana, do której przygotowywano się tak dobrze, że w 1941 roku armia była gotowa głównie do defilad. Potem małe głody, małe czystki i wielkie budowy socjalizmu.


To jest jedyny ustrój na świecie, który potrafił przegonić w statystykach dżumę i dwie wojny światowe razem wzięte, i to w czasie pokoju.


A dla porównania mamy nasz polski, skromny biznes.


Polska po I wojnie światowej: 26 milionów, kraj w ruinie, trzy zabory, inflacja taka, że za bochenek chleba płaciło się taczką pieniędzy. 20 lat później, bez ropy, bez kolonii, za to z sanacją: 35 milionów. Przybyło 9 milionów. I to mimo że lekarz był luksusem, a średnia długość życia skoczyła w II RP jak nigdy wcześniej w Europie.


Potem przychodzi kolejna odsłona postępu, czyli II wojna światowa i nasi zachodni i wschodni wyzwoliciele. Pierwszy powojenny spis: 24 miliony. Zniknęło 11 milionów.


W Polsce ubytek widać gołym okiem, bo zniknęło co trzecie nazwisko z książki telefonicznej. W Rosji ubytek jest tak gigantyczny, że go nie widać. 110 milionów to już nie jest tragedia, to jest korekta w arkuszu kalkulacyjnym Gosplanu.


I w tym cały dowcip. Kapitalizm obiecuje, że będziesz żył dłużej, lepiej i będziesz miał więcej. Komunizm też obiecuje, że będziesz żył w lepszym świecie. Po prostu nie precyzuje, że niekoniecznie ty.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj5 Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (5)

Inne tematy w dziale Kultura