Pułapka, w którą Europa wpadła sama

Pułapka, w którą Europa wpadła sama

Siadam do pisania jak wujek na rodzinnej imprezie, który od godziny mówi „a nie mówiłem”, a wszyscy udają, że to pierwszy raz słyszą. 

W tej opowieści Putin nie biega, nie krzyczy i nie macha rękami. On czeka. Jak Europa sama łamie sankcje. Jak kot, który wie, że mysz sama wejdzie do spiżarni, bo zostawił otwarte drzwi i jeszcze dopisał na kartce „zapraszamy”. Nie musi niczego udowadniać, wystarczy, że patrzy, jak inni sami się zaplątują we własne deklaracje.

Zełenski w tej wersji to człowiek, który ma coraz mniej kart, a coraz więcej spotkań. Każde spotkanie kończy się zdjęciem, uściskiem dłoni i obietnicą, że „będzie dobrze”. Problem w tym, że „będzie dobrze” nie da się włożyć do czołgu ani wysłać na front. Można je tylko ładnie wypowiedzieć i dodać do tego poważną minę.

Europa z kolei przypomina grupę znajomych, którzy zamówili jedną pizzę na dziesięć osób, a potem przez trzy godziny dyskutują, kto ma prawo do ostatniego kawałka. Każdy mówi o jedności, każdy ma własny sos i każdy jest przekonany, że to on płacił ostatnio.

Europa nie była w stanie przekazać zamrożonych rosyjskich 500 mld. dolarów dla Ukrainy. Strategia Europy wobec Ukrainy działa jak bumerang. Wraca i trafia rzucającego w czoło. Liderzy próbują utrzymać wspólne stanowisko, ale to trochę jak próba utrzymania wspólnego parasola w czasie huraganu, gdy każdy ciągnie w swoją stronę i jeszcze twierdzi, że to parasol jest winny.  

Do tego dochodzi NATO, które w tym eseju wygląda jak orkiestra, w której każdy gra z innych nut, ale dyrygent uparcie twierdzi, że to jazz i tak miało być. Wszyscy grają głośno, nikt nie słucha sąsiada, a publiczność udaje, że rozumie kompozycję.

Morał tej historii jest prosty i złośliwy. Putin nie musiał zastawiać pułapki, wystarczyło, że Europa sama ją zbudowała, sama do niej weszła, sama zamknęła za sobą drzwi, a potem zaczęła się kłócić, kto ma klucz. Zełenski puka z zewnątrz i pyta, czy ktoś go wpuści, a ja tylko wzruszam ramionami i mówię: no przecież mówiłem.