Na bezrobociu, listopad 1999r.
Dawniej uważałem, że w telewizji za dużo jest programów pokazujących przestępczość, nieszczęścia, że niepotrzebnie „dołują” one widzów. W powodzi nieszczęść i tragedii w kraju i na świecie, oraz własnych niepowodzeń, czujemy się coraz bardziej zmęczeni. Chciałoby się słyszeć i widzieć więcej optymistycznych zdarzeń i programów. Pewnie dlatego cieszą się popularnością programy lekkie, rozrywkowe, nawet jeśli są niskiej jakości. Jednak z powodu bezsiły i ogólnej niemożności takich instytucji jak prokuratury, sądy, policja, ABW, wobec przemocy i bandytyzmu, niesprawiedliwości tak powszechnie występujących u nas w kraju, przedstawianie tych zjawisk, poruszanie ich publicznie: w prasie, radiu, a zwłaszcza w telewizji jest niejednokrotnie jedyną skuteczną drogą do ich ujawnienia i do ich zwalczania.
Maj 2011.
Dziś mamy dostęp do Internetu i jest od coraz bardziej powszechny. Kształtowanie opinii publicznej, wybór prezentowanych wiadomości i opinii zdominowane było dawniej przez elity, zwłaszcza polityczne i przez zawodowych publicystów. Teraz wreszcie do opinii publicznej przedostają się coraz szerszym frontem głosy zwykłych obywateli.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)