Zabrakło mi w poprzednim tekście dobitnego wykazania jak rozwój wspólnotowy umożliwił rozwój indywidualizmu. Powierzchownie bowiem patrząc są to jakby wykluczające się cechy i wygląda to na paradoks. Ten paradoks sprawia, że rodzą się nieporozumienia i szerzą dziwaczne trendy umysłowe jak libertarianizm czy polityka tożsamości.
Ograniczę się do jednego tylko przykładu. Oto Grecy starożytni stworzyli niezwykle prężną, dynamiczną, bitną wspólnotę, o czym nikogo chyba nie trzeba przekonywać. A właściwie szereg konkurujących ze sobą wspólnot. Oprócz tego jednak postawili na zdecydowane podkreślenie własnego zdania w publicznych polemikach na agorze, co było związane z demokratycznym ustrojem. I to był jeden z przyczynków do dalszego rozwoju europejskiego indywidualizmu. Tam się pojawili Sokrates, Platon i Arystoteles. To był Wielki Big Bang rozwoju.
Prosty algorytm: najpierw wspólnota, a na jej bazie wykreowano indywidualizm.
Ludzie wychowani w demoliberalizmie mają problem z określeniem podstawy własnej świadomości i tożsamości. Wskutek przyzwyczajenia do zindywidualizowanego trybu życia narzuconego przez ideologię demoliberalną wydaje się im, że poczucie tożsamości wyrasta jak dendryty czy aksony z komórki nerwowej.
Jak wiadomo, umysł ludzki nie jest zjawiskiem indywidualistycznym lecz wspólnotowym.Mózg ludzki tak się ma do umysłu jak sprzęt do oprogramowania. Tożsamość jest więc rodzajem oprogramowania, które, lepiej lub gorzej sobie zmontujemy, oczywiście przy aktywnym udziale otoczenia społecznego, i zainstalujemy na sprzęcie mózgowym.
Ale ponieważ jesteśmy więźniami własnego ciała, którego impulsy odczuwamy na każdym, kroku, wydaje się nam, że i nasza świadomość i tożsamość są czymś wrodzonym.
Dyskusja pod niektórymi notkami pokazuje że stan wiedzy jest fatalny - ludzie mają umysły i żyją w środowisku społecznym, ale obu tych faktów nie potrafią wyjaśnić i powiązać w jeden spójny system myślowy.


Komentarze
Pokaż komentarze (4)