Wydaje się, że pandemia wprowadziła do polityki jakiś dziwny czynnik nieobliczalności i nerwowości skłaniający do pochopnych działań.
Czytam artykuł Jana Rokity w Sieci, w którym pisze o precedensowych zachowaniach organów Unii Europejskiej, zwiążanych z kwestią Turowa.
Precedens pierwszy to demonstracja ideologi jako siły sprawczej narzucającej państwu członkowskiemu określone rozwiązanie pozbawione sensu merytorycznego.
Precedens drugi to użycie sankcji finansowych opartych na sądowym wyroku zabezpieczającym do natychmiastowego wykonania bez jakiejkolwiek merytorycznej analizy taki wyrok uzasadniającej oraz z pogwałceniem dotychczasowego mechanizmu kompromisu poszukującego najmniejszego wspólnego mianownika. A tu zamiast najmniejszego wspolnego mianownika wystrzał z gubej ruty jak wobec wroga - ideologicznego jak wynika z precedensu pierwszego.
Precedens trzeci, to wproadzenie do relacji unijnych władzy sądowniczej marginalizującej władzę czysto polityczną z demokratycznym mandatem, co stanowi przewrót polityczny o randze puczu.
Te precedensy zmierzają do stworzenia organizacji o zupełnie innym charakterze i strukturze. W tej sytuacji powiedzenie, że nie do takiej Unii wstępowaliśmy ociera się o banał.
Widać, że unijni urzędnicy odlecieli daleko i wysoko w polityczny kosmos.
A jeżeli komuś określenie "pucz" wyda się nieadekwatne, to proszę sobie poczytać o formach zamachu stanu analizowanych w książce "Tak umierają demokracje" Levitsky'ego i Ziblatta.


Komentarze
Pokaż komentarze (1)