Trafił mi się właśnie smaczny kąsek z zakresu tematyki, którą mam aktualnie na tapecie. Pani Katarzyna Zybertowicz zajmuje się w swoim felietonie w Sieci dylematami noblistki, pani Tokarczuk, wyrażonymi w wywiadzie w Newsweeku. Otóż wojna na Ukrainie zakwestionowała dotychczasowey obraz i rozumienie świata, w zwiazku z czym pani Tokarczyk odczuwa zagubienie.
Pani KZ stwierdza:
"Widać za to wyraźnie, jak silnie pisarka jest przywiązana do świata skajnego indywidualizmu, do hołubienia wszelkiej maści dekonstrukcji, różnorodności, przekraczania granic i tabu."
I cytuje fragment wypowiedzi noblistki:
"I teraz przyszla wojna z tą swoją erupcją nienawiści i biało-czarnego myślenia"
Ewidentnie widać, że OT nie potrafi zająć stanowiska, demonstrując pustkę w głowie naładowanej bezwartościowymi frazesami. A gdy Tomasz Lis usiłuje naciskać w sprawie zobowiązań wobec statusu noblisty, OT wykręca się udzielając wymijających odpowiedzi w stylu:
" A ja czasem zastanawiam się, czy naprawdę jestem komuś coś winna. Jako pisarka nie mam żadnych kontraktów oprócz tych, które podpisuję z wydawcą."
Kompletna kapitulacja intelektualna osoby, która chciałaby wyznaczać innym drogi.
KZ stwierdza: "Pisarka najwyraźniej nie dostrzega, że jest typową reprezentantką opowieści liberalnych progresywistów, żyjących złudzeniami, że dosłownie wszystko - kobiecość/męskość, przyjaźń/wrogość, pokój/wojnę - można zmienić w beztroskie kontinuum. Tokarczuk jest częścuią cudzej - nie przez siebie samą wykreowanej -opowieści zakzującej generalizowania: na bliźniego nie wolno patrzeć w sposób, który by go "blatował z czymkolwiek."
Tyle pani Katarzyna Zybertowicz w moim skrócie.
A teraz ten sam problem w moim ujęciu, które popularyzowałem w ostatnich paru notkach:
Pani Olga Tokarczuk nie zdaje sobie sprawy, że padła ofiarą zarazy zwanej "polityką tożsamości" proponującej każdemu poszukiwanie jego własnej, osobistej i ukrytej, a represjonowanej przez społeczeństwo, autentycznej tożsamości. Oczywiście w ogniu emocji desperatom wierzącym w politykę tożsamości umyka ten prosty fakt, że tożsamość jest przyjęciem tożsamości zewnętrznej, proponowanej w kulturze społeczeństwa, z którą się właśnie w procesie psychologicznym i socjalizującym utożsamiamy. Tożsamość nie wyrasta więc z wnętrza naszegfo mózgu.
Tak więc mamy dość szeroką panoramę ofiar polityki tożsamości, od naszej salonowej Muzy, pani Karoliny, po osobę z górnej półki, za jaką uchodzić pragnie nasza noblistka.
Kwestia tzw. polityki tożsamości jest kluczem do zrozumienia wariactw dziejących się w przestrzeni publicznej i temu tematowi poświęciłem parę wcześniejszych notek.
https://www.salon24.pl/u/zetjot/1232766,ideologia-polityki-tozsamosci-w-opozycyjnym-wydaniu
Przejdźmy jednak do rzeczywistości bardziej namacalnej. Kryzsy wojenny ujawnił jednoznacznie popstawy ludzkie - państw, establishmentów, polityków, celebrytów i zwykłych śmiertelników, zmuszając ich do zajęcia stanowiska. Ukazał więc, w przypadku naszej noblistki, że jest osobą głupiutką i nie da się uciec od stwierdzenia, że to za propagowanie tej głupoty otrzymała Nobla.
Komentarze
Pokaż komentarze (23)